Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1001/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K., zw. dalej skarżącą, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zw. dalej SKO lub Kolegium, z dnia 12 października 2015 r. w przedmiocie zgody na usunięcie drzew.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję SKO z dnia 12 października 2015 r. w przedmiocie zgody na usunięcie drzew, wnosząc o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania z uwagi na ważny interes strony skarżącej.
Zdaniem Sądu I instancji, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ nie przedstawiła ona żadnych przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Sąd zaznaczył, że ważny interes strony skarżącej nie jest ustawową przesłanką udzielenia jej ochrony tymczasowej w tym trybie. W związku z powyższym sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7,8 i art. 61 § 3 p.p.s.a., przez stwierdzenie, że skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne.
W uzasadnieniu zażalenia, wskazała że należy wziąć pod uwagę, że na podstawie kwestionowanej decyzji organ naliczył opłatę za usunięcie drzew w wysokości 397 882 zł. Zdaniem skarżącej, bezsprzeczne jest zatem, że następstwo wydania takiego aktu prawnego stanowi wszczęcie egzekucji przeciwko skarżącej. Na poparcie tego faktu przedłożyła upomnienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 16 listopada 2015 r. wzywające skarżącą do wpłaty ww. należności.
Skarżąca argumentowała, że w przypadku zapłacenia naliczonej opłaty dojdzie do znacznej utraty płynności finansowej skarżącej a co za tym idzie do likwidacji działalności skarżącej, co stoi w sprzeczności z jej interesem, ale także z interesem zatrudnianych przez nią pracowników oraz Skarbu Państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie przedstawiła okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa.
W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. Skarżąca jednak we wniosku nie podejmuje nawet próby wskazania na jakiekolwiek skutki decyzji, które spełniałyby przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., zażalenie natomiast zawiera jedynie ogólnikowe wskazanie, że "jednorazowa spłata wskazanej zaległości, bez wątpienia doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji do likwidacji jej działalności". Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę, że twierdzenie takie powinno zostać poparte dowodami. Załączone do zażalenia upomnienie samo w sobie nie może świadczyć o grożącym skarżącej zagrożeniu, brak jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o kondycji finansowej prowadzonej przez skarżącą działalności uniemożliwia dokonanie oceny wpływu decyzji na sytuację skarżącej, a tym samym nie wypełnia dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nadto, na marginesie nadmienić jedynie należy, że zgodnie z art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
Konkludując, instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), co do której nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie zabrakło prawidłowego uzasadnienia wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tym samym, zdaniem Sądu, spółka nie wykazała przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 2 kwietnia 2014, sygn. akt II OSK 771/14, z dnia 7 lutego 2012, sygn. akt II OZ 54/12, 8 maja 2015, sygn. akt II OZ 401/15).
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.