Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odrzucił przedmiotową skargę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z dnia 25 września 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie czterech odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 6 października 2017 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 13 października 2017 r. Z rejestru opłat wynika, że do dnia 20 października 2017 r. w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł do niniejszej sprawy.
Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. nie złożył czterech odpisów skargi ani nie uiścił wpisu od skargi. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków oraz do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 13 października 2017 r. Wskazując na przepisy art. 57 § 1, art. 46 § 1 pkt 4, art. 230 § 1, art. 219, art. 220 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi.
Skarżący pismem z dnia 28 listopada 2017 r. wniósł zażalenie (nazwane skargą kasacyjną) na postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2017 r. zarzucając mu naruszenie:
- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego błędną subsumcję i uznanie, że skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym terminie w sytuacji kiedy skarżący w odpowiedzi na wezwanie sądu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, zaś dopiero rozstrzygnięcie w tym zakresie winno skutkować dalszymi decyzjami Sądu w sprawie, w tym oceną poprawności złożonych odpisów skargi oraz ilością skarg;
- art. 7 k.p.a. poprzez nie zbadanie w sposób wszechstronny okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności stosowania się skarżącego do wezwania, w tym w pierwszej kolejności do uzupełnienia opłaty od skargi, na co skarżący odpowiedział w terminie;
- art. 7 w zw. a art. 8, art. 12, art. 80, art. 127 § 3 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji z dnia 26 lipca 2017 r. jako odpowiadającej przepisom prawa pomimo, że treść w/w decyzji stanowi przykład niezwykłego chaosu przy stanowieniu prawa i uprawnień strony, przy czym w ocenie skarżącego warunki formalne skargi winny zostać ustalone na etapie organu administracji który to, po ocenie złożonej dokumentacji w sprawie winien wezwać do uzupełnienia braków skargi do WSA czego nie uczynił przekazując akta sprawy Sądowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę odrzucenia skargi z uwagi na nieusunięci braków formalnych stanowi natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje odrzucenie skargi w razie nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a., polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwia nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Z kolei według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie skarżący zarządzeniami z dnia 25 września 2017 r. został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200,00 złotych oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 egzemplarzy jej odpisów. W zakreślonym terminie do wykonania zarządzeń, który upłynął z dniem 13 października 2017 r., skarżący nie wykonał nałożonych obowiązków, mimo, że treść wezwań była sformułowana w sposób jasny i czytelny, w szczególności wskazano jakiej czynności procesowej należy dokonać, w jakim terminie oraz jakie są skutki prawne jej niewykonania.
Brak właściwych działań ze strony skarżącego, a w konsekwencji nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, w przedmiotowej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić trzeba, że w aktach sprawy brak jest pism potwierdzających podjęcie przez skarżącego czynności po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Również do zażalenia (skargi kasacyjnej) nie załączono żadnej dokumentacji potwierdzającej złożenie przez skarżącego wniosku o prawo pomocy. W takim stanie rzeczy niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Całkowicie chybione są też pozostałe zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów k.p.a., które nie mają zastosowania w procedurze sądowoadministracyjnej. Ponadto trzeba zaznaczyć, że organ administracji nie ma uprawnień czy obowiązku formalnego sprawdzenia skargi, a kontrola w tym zakresie należy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co wynika z przytoczonych na wstępie przepisów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.