Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 689/10 oddalił skargę S. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2011 r. skarżący, złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia przedmiotowego wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. poprzez zawarcie w nim stwierdzeń, że budynek inwestora posiada trzy ściany wspólne, czyli stanowi współwłasność niepodzielną na gruncie; daszek jest elementem konstrukcji obiektu budowlanego i należy do gabarytów zewnętrznych budynku; inwestor zmienił cegłę w ścianie wspólnej z moim budynkiem na styropian karygodnie naruszając bezpieczeństwo pożarowe dział VI prawa budowlanego i sztukę budowlaną i nie tylko; wykute 4 otwory w ścianie wspólnej budynku inwestora z moim budynkiem gdzie cegłę zmieniono na styropian; grubość muru w otworach była pełna oraz pominięcie słów cieńsze albo wyrównanie ściany. Dodatkowo skarżący podkreślił, że art. 3 pkt 9 prawa budowlanego nie dotyczy schodów rozebranych i wybudowanych parapetów ponieważ nie są to przyłącza.
Postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż we wniosku skarżący polemizuje z przyjętymi przez Sąd w niniejszej sprawie ustaleniami, żądając w drodze sprostowania, zawarcia w uzasadnieniu wyroku okoliczności odzwierciedlających jego pogląd na sprawę i nie mających charakteru oczywistej omyłki. Uwzględnienie tych okoliczności powodowałoby ingerencję w merytoryczną treść orzeczenia, co należy uznać za niedopuszczalne, gdyż kwestionowanie merytoryczne wyroku może mieć miejsce jedynie w drodze zaskarżenia go skargą kasacyjną.
S. K., pismem z dnia 17 maja 2011 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 11 maja 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki
Wszystkie opisane w przedmiotowym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. I OZ 678/08).
Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Prawidłowo zauważono, że nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. muszą mieć "ewidentny, bezsporny charakter" oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Skarżący w niniejszej sprawie domaga się wprost sprostowania uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy uznać jednakże, iż są to okoliczności wykraczające poza stan faktyczny, jaki przyjął Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę.
Tym samym zmiany, których domagają się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Dodatkowo, zgodnie z art. 144 p.p.s.a. Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia. Z tego powodu, po wydaniu orzeczenia Sąd nie może już ingerować ani w treść sentencji ani w treść uzasadnienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.