Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2005r. (sygn. akt III SA/Lu 361/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2004r. w przedmiocie choroby zawodowej.
Postanowieniem z dnia 8 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżacemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
W dniu 11 kwietnia 2005r. (data wpływu do Sądu) skarżący reprezentowany przez adwokata P. M. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 lutego 2005r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Przedmiotowa skarga zawierała także wniosek pełnomocnika o "przyznanie wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu".
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 26 kwietnia 2005r. (sygn. akt III SA/Lu 361/04) przywrócono skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 17 lutego 2005r.
Przedmiotowe orzeczenie zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącego "w części dotyczącej przyznania wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu". W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż brak rozstrzygnięcia co do przysługującego wynagrodzenia powoduje, że zaskarżone postanowienie z dnia 26 kwietnia 2005r. winno zostać uchylone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Z akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2005r. nie zawarł orzeczenia o wynagrodzeniu za obronę wykonywaną z urzędu. Przedmiotowe zażalenie z dnia 20 maja 2005r. zawiera wyłącznie zarzut nierozstrzygnięcia o wynagrodzeniu przysługującym pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.
Podkreślić należy, iż zaskarżone może zostać tylko orzeczenie istniejące, nie można bowiem wnieść środka odwoławczego od orzeczenia, które nie zostało wydane. Przy czym chodzi tu o brak orzeczenia w ogóle jak i o brak w wydanym orzeczeniu rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.
W takiej sytuacji wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2005r., należy uznać za niedopuszczalne, ponieważ Sąd I instancji nie orzekł w ogóle co do wniosku pełnomocnika skarżącego. Niemożliwa jest więc ocena prawidłowości tego orzeczenia, bowiem brak rozstrzygnięcia w kwestii wynagrodzenia pełnomocnika, skutkuje brakiem przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji niedopuszczalnością rozpatrywanego w niniejszej sprawie środka zaskarżenia.
Z powyższych względów na podstawie art. 197. § 2 w zw. z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zażalenie podlega odrzuceniu.