Postanowienie NSA z 21 września 2017 r., II OZ 63/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. i I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 182/16

Sprawa

w sprawie z wniosku M. S. i I. S. o uzupełnienie wyroku z dnia 21 lipca 2016 roku sygn. akt II SA/Bk 182/16 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.)

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 182/16, po rozpatrzeniu skargi M. S. i I. S. na uchwałę Rady Miasta Siemiatycze z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w punkcie 1 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w części opisowej i graficznej, w punkcie 2 skargę oddalił w pozostałym zakresie oraz w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 3 października 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uzupełnienie tego wyroku poprzez doprecyzowanie w punkcie 1 orzeczenia, w jakim zakresie sąd stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Wskazał, że zgodnie z treścią skargi skarżący domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Siemiatycze nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w części, w której uchwała ta przeznacza działki [...], [...], [...], [...] na drogi wewnętrzne. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej uchwały co do jej postanowień dotyczących działki nr [...] w części opisowej i graficznej. Art. 147 § 1 p.p.s.a. nie ogranicza Sądu we wskazaniu, co do jakiej części stwierdza nieważność, przy czym określenie tej części w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. nastąpiło bez uwzględnienia roszczenia skarżących. W związku z powyższym orzeczenie Sądu wydane w sprawie winno być uzupełnione w zakresie, w jakim precyzuje ono część uchwały, której nieważność stwierdza poprzez wskazanie, że uchwała jest nieważna w części opisowej i graficznej, w jakiej przeznacza działkę [...] pod drogę wewnętrzną, co pozostanie w zgodzie z uzasadnieniem wyroku.

Podczas rozprawy w dniu 29 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżących sprecyzował, że wnosi o uzupełnienie wyroku z ten sposób, ażeby sentencja wyroku brzmiała, iż Sąd stwierdza nieważność skarżonej uchwały w części, w jakiej uchwałą tą organ dokonał przeznaczenia działki nr [...] pod drogi wewnętrzne, podczas gdy z sentencji wyroku wynika, że jest ona przeznaczona pod drogę publiczną.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 182/16 Sąd oddalił wniosek wskazując, że zakres uzupełnienia wyroku odnośnie punktu 1, jakiego domaga się pełnomocnik skarżących nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do uzupełnienia wyroku. Skarżący domaga się w istocie modyfikacji przez Sąd postanowień planu poprzez zamieszczenie w sentencji wyroku stwierdzenia, że wymieniona działka może być przeznaczona pod drogę publiczną. Użycie takiego stwierdzenia w sentencji wyroku byłoby wkraczaniem przez sąd w działalność prawotwórczą rady gminy i stanowieniem w jej zastępstwie prawa miejscowego. Sąd podkreślił, że właściwym miejscem do odniesienia się do nieuwzględnionych zarzutów skargi jest uzasadnienie wyroku. Jeżeli strona upatruje zasadność wniosku o uzupełnienie orzeczenia w nierozpoznaniu przez sąd wszystkich jej zarzutów, to wykracza poza wskazaną instytucję uzupełnienia orzeczenia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co też może uczynić, ale jedynie w drodze środka odwoławczego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. S. i I. S. zarzucając naruszenie:

• art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie w ten sposób, że wniosek wnioskodawców nie zasługuje na uwzględnienie z racji tego, iż Sąd w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. orzekł o całości żądania skarżących, podczas gdy WSA w Białymstoku orzekł w zasadzie co do innej sprawy administracyjnej, aniżeli zakreślona treścią skargi z dnia 29 kwietnia 2015 r.;
• art. 134 p.p.s.a. poprzez ponowne nieprawidłowe niedostrzeżenie przekroczenia granicy sprawy administracyjnej;
• art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione granicami sprawy i sprzeczne z nimi określenie w sentencji orzeczenia tego, w jakiej części stwierdza Sąd nieważność kwestionowanej uchwały i w efekcie tego wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta Siemiatycze w zakresie, w jakim nie była ona kwestionowana przez strony.

Żalący wnieśli o zmianę kwestionowanego postanowienia i orzeczenie o uzupełnieniu treści wyroku z dnia 29 lipca 2016 roku w sposób wskazany we wniosku skarżących z dnia 3 października 2016 roku tj.: poprzez wskazanie, że uchwała Rady Miasta Siemiatycze nr [...] z dnia [...] marca 2007 roku jest nieważna w części opisowej i graficznej, w jakiej przeznacza działkę [...] pod drogę wewnętrzną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi były postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące konkretnych, należących do skarżących działek.

W puncie 1 wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], natomiast w punkcie 2 oddalił skargę w zakresie postanowień uchwały dotyczących pozostałych wskazanych w skardze działek. Tym samym Sąd I instancji orzekł o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku.

Treść wniosku o uzupełnienie wyroku oraz zażalenia wskazuje, że żalący w istocie polemizują z treścią wyroku zawartą w jego punkcie 1. Merytoryczne kwestionowanie wydanego w tej sprawie wyroku może odbywać się jednak wyłącznie w drodze wniesienia skargi kasacyjnej i taka skarga kasacyjna od wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. została przez żalących złożona. Nie jest natomiast dopuszczalna weryfikacja wyroku w drodze wniosku o jego uzupełnienie na podstawie art. 157 p.p.s.a.

Odnosząc się do zawartej w odpowiedzi na zażalenie wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie mógł być on uwzględniony, albowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.