Uzasadnienie
W dniu 30 lipca 2007 r. D., M. oraz M. W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W związku z tym wnioskiem, zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 18 lutego 2008 r., wezwano skarżących do uzupełnienia braków wniosku, poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń oraz do przedłożenia stosowanych dokumentów mających potwierdzać ich sytuację materialną.
W piśmie z dnia 17 marca 2008 r. skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie z dnia 18 lutego 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. odrzucił to zażalenie, wskazując w uzasadnieniu, iż zażalenie na zarządzenie przewodniczącego (także przewodniczącego składu) jest dopuszczalne tylko w tych przypadkach, kiedy ustawa przewiduje możliwość jego wniesienia. Sąd I instancji podkreślił, że ustawa z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie wydane na podstawie art. 255 p.p.s.a.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. skarżący wnieśli zażalenie m.in. na powyższe postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2008 r., domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że zarządzenie sędziego, wydane na podstawie art. 255 p.p.s.a. nie jest zarządzeniem, na które może być wniesione zażalenie. Rzeczywiście ustawa p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie wzywające do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o dodatkowe oświadczenia i dokumenty, zatem zażalenie to zasadnie zostało odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.