Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D.W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2009 roku sygn. akt II SAB/Wr 16/09 odrzucającego skargę D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 23 października 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 24 sierpnia 2009 r. o odrzuceniu skargi D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy.
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt II OZ 85/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 30 listopada 2009 r.
W dniu 8 marca 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej m.in. w sprawie II SAB/Wr 16/09 podając, że "tego wymaga dobro wymiaru sprawiedliwości a skarżąca ma w tym interes prawny".
Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca nie podała przyczyn, z powodu których nie został dochowany termin do wniesienia skargi kasacyjnej oraz co je spowodowało, nie wykazała, czy dochowała nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a ponadto wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie dopełniła czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin, to jest jednocześnie z rozpatrywanym wnioskiem nie złożyła skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie i zmianę oraz przywrócenie jej terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 6 – 12 oraz art. 15 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji RP. W jej ocenie postanowienie Sądu I instancji jest bezwzględnie nieważne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 1 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy).
Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.
Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego swoje interesy.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji. Skarżąca nie wskazała żadnych przyczyn, które uzasadniałyby jej wniosek poprzestając na stwierdzeniu, że "tego wymaga dobro wymiaru sprawiedliwości a skarżąca ma w tym interes prawny". Sąd I instancji nie miał zatem możliwości ocenienia czy do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej, a nawet kiedy upłynął termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie strona nie dopełniła czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin, a zatem nie złożyła skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że skarżącej zostało udzielone prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, a skarżąca podejmowała czynności procesowe w okresie trwania procedury związanej w wyznaczeniem tego pełnomocnika przez właściwą radę adwokacką. W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej zobowiązany jest on wraz z tą skargą złożyć wniosek o przywrócenie terminu.
Skarżąca sporządzając wniosek o przywrócenie terminu musiała liczyć się z faktem, że nie jest w stanie samodzielnie spełnić warunków formalnych wniosków, bowiem nie mogła skutecznie wnieść skargi kasacyjnej (a zatem dopełnić czynności), której sporządzenie objęte jest przymusem adwokacko – radcowskim. Jak zatem słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżąca nie spełniła żadnego z warunków dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, a mianowicie wraz z wnioskiem nie dopełniła czynności, do której domagała się przywrócenia terminu, a także w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, co w niniejszej sprawie nie pozwoliło na ustalenia kiedy upłynął termin do złożenia wniosku.
W tej sytuacji wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, a zażalenie należało oddalić.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.