Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżących- M. K.-B. i I. B.-R.- o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 18 listopada 2005r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczynie oparły swój wniosek na tym że, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będąca podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a Sąd nie wydał jeszcze orzeczenia w tym przedmiocie. Wnioskodawczynie nie wskazały, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na to postanowienie zażalenie wniosła I. B.-R.. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ograniczył się jedynie do fragmentu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji dotyczącego stanu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd pominął podstawową część uzasadnienia oraz okoliczności, które go uzasadniały, a mianowicie możliwość wystąpienia znacznej szkody w postaci katastrofy budowlanej lub trudnych do odwrócenia skutków dla inwestora. Ponadto I. B.-R. wskazała, iż w uzasadnieniu skarżonego postanowienia przytoczono błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpatrywanej sprawie skarżące, składając skargę, wniosły również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go dużym prawdopodobieństwem spowodowania nieodwracalnych skutków w przypadku uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie wstrzymania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę. Wskazali również na ryzyko inwestora oraz możliwość nastąpienia katastrofy budowlanej.
Wnioskodawczynie nie wykazały, zdaniem Sądu, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenia, iż występuje ryzyko nastąpienia katastrofy budowlanej. Stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi argumentami merytorycznymi.
Odnosząc się do stwierdzenia wnioskodawczyni, iż toczy się postępowanie dotyczące skargi na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy stwierdzić, iż badanie legalności wspomnianej decyzji jest przedmiotem odrębnego postępowania dlatego też Sąd w niniejszej sprawie bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i to na dzień ich wydania.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut I. B.-R. dotyczący wskazania, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednakże uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu, albowiem zasadnie przyjął Sąd, że nie została spełniona przesłanka z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.
Ponadto należy zauważyć, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym tylko na czas trwania postępowania sądowego. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a należy stwierdzić, iż postanowienie z dnia 24 marca 2006 r. nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.