Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 626/09, po rozpoznaniu wniosku "[...]" odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez "[...]" postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie własne z dnia [...] stycznia 2009 r. wstrzymujące wykonanie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2007 r. (zgodnie ze sprostowaniem oczywistej omyłki w postanowieniu Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2009 r.), którą wyłączono z wydzierżawienia i przekazano w zarząd Zarządowi Głównemu "[...]" z przeznaczeniem na ośrodek hodowli zwierzyny obwody łowieckie nr [...] i [...] w województwie wielkopolskim. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku i nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto Sąd wskazał, że skarżący powołał się na merytoryczne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia znajdujące się w sprawie IV SA/Wa 1573/08, jednakże w ocenie Sądu nie dotyczy ono zaskarżonego postanowienia, a jedynie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł "[...]" podnosząc, że Sąd całkowicie pominął fakt, iż oba postępowania, o których mowa w zaskarżonym postanowieniu, dotyczą tego samego "przedmiotu sporu", a mianowicie zarządu nad obwodami łowieckimi nr [...] i [...] oraz możliwości prowadzenia w nich gospodarki łowieckiej. W obu przypadkach "[...]" wywodził, że odebranie obwodu, w trakcie sezonu łowieckiego, sprowadziło się do poczynienia na obwody nakładów bez możliwości czerpania z nich korzyści. Skarżący wskazał również, że uzasadnienia wniosków o wstrzymanie w obu tych sprawach są tożsame.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej.
Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Wobec tego zasadne jest stanowisko doktryny i judykatury, iż brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, s.168).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego nie zawierał żadnego uzasadnienia, a jedynie zawierał odesłanie do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie oznaczonej inną sygnaturą. Mając na uwadze rozważania powyższe, uznać należy, że tak złożony wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił jego wstrzymania.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.