Uzasadnienie
II OZ 633 / 10
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwolnił skarżących od ponoszenia kosztów sądowych ponad kwotę 250 złotych i oddalił ich wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż A. i J. W. złożyli w dniu 23 lutego 2010 r. ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu z uwagi na niskie dochody, konieczność opieki nad ciężko chorymi wnukami i wysokie koszty utrzymania. Poprzedni wniosek skarżących został częściowo uwzględniony prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r., w którym Sąd ten orzekł o zwolnieniu skarżących z ponoszenia kosztów sądowych ponad kwotę 250 zł.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zasadniczych zmian okoliczności sprawy, o których mowa art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Wysokość dochodów skarżących, wynosząca 2879 zł miesięcznie wystarcza na opłacenie kosztów postępowania w ograniczonej wysokości. Udział pełnomocnika w postępowaniu nie jest natomiast ani obowiązkowy ani konieczny. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 260 w zw. z art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie w wnieśli A. i J. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymagała kwestia, na którą słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że ponownie zgłoszony wniosek w zakresie przyznania prawa pomocy, nie wskazywał na taką zmianę okoliczności faktycznych sprawy, które uzasadniałyby odmienną ocenę niż dokonana została przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt II OZ 525/09. Nie było zatem podstaw do przyznania prawa pomocy skarżącym w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w części w jakiej prawo to zostało im przyznane wyżej wymienionym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odmienna sytuacja miała natomiast miejsce w odniesieniu do rozpoznania wniosku w zakresie przyznania skarżącym pełnomocnika z urzędu. Skoro bowiem w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł rozstrzygnięcia w sentencji swego postanowienia z dnia 29 czerwca 2009 r., wyrażając jednocześnie w uzasadnieniu swego orzeczenia stanowisko w tym przedmiocie, stwierdzić trzeba, iż kwestia ta nie została prawomocnie rozstrzygnięta w uprzednio prowadzonym postępowaniu w sprawie przyznania skarżącym prawa pomocy. Uwzględniając fakt, iż postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił skarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji dotyczące prawa pomocy w zakresie całkowity, a merytorycznie orzekł tylko w zakresie kosztów sądowych, to należało uznać, iż istniały podstawy prawne do rozpoznania wniosku w zakresie dotyczącym ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione przez skarżących okoliczności przemawiały za zasadnością przyznania im prawa pomocy również w zakresie przyznania im adwokata.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1-wszy), stosownie do art. 165 p.p.s.a. odmówił zmiany postanowienia w zakresie kosztów sądowych (pkt 2-gi) i na podstawie art. 245 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie trzecim postanowienia.