Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. G.- Przedsiębiorstwo [...] w R. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie rozbiórki masztu antenowego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż radca prawny K. W., działając w imieniu J. G. – Przedsiębiorstwo [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję.
Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2010 r. z powodu nieuiszczenie przez pełnomocnika skarżącej w terminie właściwym dla złożenia skargi stałego wpisu sądowego. Powyższe postanowienie zostało wysłane pełnomocnikowi strony skarżącej i doręczone w dniu 30 marca 2010r. do rąk matki – B. W., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
W dniu 9 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej- radcy prawnego K. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego stałego od skargi.
W uzasadnieniu swego wniosku pełnomocnik wskazał, iż w okresie złożenia skargi, z uwagi na złe samopoczucie spowodowane chorobą (grypa) przebywał na urlopie. Skargę osobiście składała aplikantka, która nie dopatrzyła obowiązku jednoczesnego uiszczenia należnej opłaty tytułem wpisu. Wraz z powyższym wnioskiem pełnomocnik uiścił w kasie Sądu wpis od skargi w kwocie 500 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazując na przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) podkreślił, iż z treści art. 86 § 1 ustawy wynika, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w uchybieniu terminu była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że nie był w stanie dokonać czynności procesowej w terminie, przy zachowaniu należytej staranności. Niedochowanie przez profesjonalnego pełnomocnika terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi nie jest bowiem następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Natomiast wszelkie czynności dokonywane przez aplikanta radcowskiego wywołują skutek w sferze praw i obowiązków radcy prawnego, w imieniu i na rzecz którego aplikant czynności te podejmował. W tym stanie sprawy wniosek pełnomocnika z dnia 9 kwietnia 2010 r. nie miał usprawiedliwionych podstaw.
Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. G.- Przedsiębiorstwo [...], domagając się jego uchylenia i wskazując na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 86 § 1 p.p.s.a.
W ocenie skarżącej Sąd nie wziął pod uwagę, iż przy zachowaniu należytej staranności, pełnomocnik nie mógł usunąć przeszkody pozwalającej na dochowaniu terminu, bowiem był chory, co należało uznać za zdarzenie nagłe, które uniemożliwiało mu podjęcie jakichkolwiek czynności związanych z prowadzeniem spraw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Należy wskazać, iż o zasadności rozpoznawanego wniosku nie mogła przesądzać okoliczność dotycząca choroby pełnomocnika skarżącej, skoro w imieniu pełnomocnika skargę złożyła aplikantka. Fakt niedopatrzenia przez nią obowiązku jednoczesnego uiszczenia wpisu stałego od skargi nie mógł natomiast stanowić okoliczności przemawiającej za przywróceniem terminu. Słuszna jest zatem w tym zakresie ocena Sądu pierwszej instancji, iż takie działania aplikanta radcowskiego, działającego w imieniu pełnomocnika obciążają jego samego. Obiektywny miernik staranności, której należy wymagać od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy reprezentowanego, w tym od radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej, nakłada obowiązek właściwego zorganizowania swojej pracy.
W pojęciu tym niewątpliwie mieści się także odpowiednia organizacja zastępstwa, na czas braku możliwości wypełniania swoich obowiązków zawodowych. Wiąże się to przecież z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony skarżącej oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Zaistniałe w tym zakresie zaniechania ze strony profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazują na wystąpienie braku winy z jego strony.
Przytoczone wyżej względy powodują, iż Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.