Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), odmówił P. K. przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 maja 2012 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia podano, że wniosek podlega oddaleniu, ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Awaria samochodu, na którą powołuje się wnioskodawca, nie może zostać uznana za okoliczność usprawiedliwiającą niezachowanie terminu.
W zażaleniu na to postanowienie P. K. powtórzył argumentację z wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 ppsa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należy uznać za zgodne z prawem.
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność na którą powołuje się skarżący, tj. awaria samochodu, nie uzasadnia wniosku o przywrócenie terminu.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa.