Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2019/17, w sprawie ze skargi H.B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej skarżąca podniosła, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spowoduje wzniesienie masztu i doprowadzenie linii zasilającej. W sytuacji realizacji inwestycji powstaną zarówno faktyczny i prawne skutki, które spowodują trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ewentualna rozbiórka wiązać się będzie z zarówno z kosztami, jak i koniecznością wszczęcia kolejnego postępowania. Nadto budowa i uruchomienie stacji bazowej może spowodować oddziaływanie pól elektromagnetycznych na osoby mieszkające w pobliżu, tym bardzie że, w ocenie skarżącej, organ nie przeprowadził w sposób kompleksowy badania dotyczącego promieniowania kilku anten.
W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na normy art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki o których mowa we ww. § 3. Niewątpliwie realizacja inwestycji często prowadzi od trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. Zdaniem Sądu twierdzenia strony skarżącej o trwałej zmianie rzeczywistości oraz iż uruchomienie stacji bazowej może spowodować promieniowanie elektromagnetyczne na osoby zamieszkujące w jej pobliżu nie zostały skutecznie uzasadnione, zatem nie mogą stanowić podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Powyższa argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu.
Tym samym to inwestor ponosi ryzyko związane z prowadzeniem prac, mimo trwającego postępowania sądowego. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest w niniejszej sytuacji nieuzasadniona oraz uznanie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by wykonanie zaskarżonego aktu groziło wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zakwestionowanego postanowienia i przekazanie wniosku do ponownego rozpoznania.
Zdaniem strony okoliczności powołane we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej uprawdopodobniają, iż wniosek jest zasadny. Skarżąca podniosła także, że sąd nie jest związany okolicznościami wskazanymi we wniosku i powinien brać pod uwagę także okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu oraz iż Sąd winien wziąć pod uwagę interesy obu stron postępowania. Nadto zwrócono uwagę, że w sytuacji wydania postanowienia udzielającego ochrony tymczasowej nie powstaje sytuacja, w której proces inwestycyjny nie będzie mógł być zrealizowany. Ochrona tymczasowa ma za zadanie zabezpieczyć interesy strony do czasu ewentualnego pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy dla strony skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Zastosowanie ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy. Jej realizacja może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny. Specjalny charakter wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesione zażalenie nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Ogólne powoływanie się na takie okoliczności jak: realizacja inwestycji, trudności z powrotem do poprzedniego stanu, koszty rozbiórki czy ewentualna konieczność wszczęcia kolejnego postępowania, nie stanowią okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Takiej okoliczności nie stanowi także twierdzenie o oddziaływaniu pól elektromagnetycznych na osoby mieszkające w pobliżu stacji. W tym zakresie brak jest jakiekolwiek pogłębionej argumentacji w kierunku znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie podważa także podniesiona w zażaleniu w sposób hasłowy kwestia spadku wartości nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.