Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 maja 2011 r. W. B. wniósł skargę do WSA w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W dniu 11 lipca 2012 r. W. B. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest właścicielem domu o wartości ok. 1.000.000 zł (obciążonego hipoteką) oraz mieszkania o wartości 200.000. Posiada też oszczędności w kwocie 90.000 zł oraz trzy samochody o wartości 40.000 zł, 6.000 zł oraz 40.000 zł (leasing). Skarżący uzyskuje dochody z działalności gospodarczej w kwocie 22.000 zł miesięcznie, natomiast jego żona R.B. - 3500 zł miesięcznie. Skarżący posiada też jednostki funduszu inwestycyjnego ING o wartości 5.000 zł
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 245 § 1 i 2, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że sytuacja materialna skarżącego nie rodzi nawet cienia wątpliwości, że skarżący jest w stanie opłacić wpis w wysokości 500 zł oraz ustanowić we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika. Już sam fakt, że skarżący posiada środki pieniężne w wysokości 90.000 zł, nieruchomości warte łącznie powyżej 1.000.000 zł, trzy pojazdy oraz dochody miesięczne w wysokości kilkukrotnie przekraczającej średnią krajową, czyni jego wniosek o przyznanie prawa pomocy całkowicie bezzasadnym. Nie sposób bowiem nawet wyobrazić sobie dlaczego przy takich zasobach majątkowych skarżący miałby nie być w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu złożył W.B.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 p.p.s.a., ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy ma natomiast charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Przy ocenie czy sytuacja materialna strony kwalifikuje ją do przyznania prawa pomocy Sąd bierze nie tylko pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów ale również stan majątkowy strony.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż znajduje się w takiej sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby go do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczeń skarżącego wynika bowiem, że stan majątkowy nie pozwala zaliczyć go do osób rzeczywiście ubogich, których środki do życia są ograniczone. Jak wskazano skarżący uzyskuje dochody z działalności gospodarczej w kwocie 22.000 zł miesięcznie, natomiast jego żona R. B. - 3500 zł miesięcznie. Posiada środki pieniężne w wysokości 90.000 zł, nieruchomości warte łącznie powyżej 1.000.000 zł oraz trzy samochody.
W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał okoliczności, które mogłyby świadczyć o jego trudnej sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.