Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 199/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił P. K. ("skarżący") wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania i przebudowę budynku jednorodzinnego na budynek wielorodzinny oraz budowę budynku wielorodzinnego z garażem.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a."), że skarżący w złożonym wniosku w sposób niewystarczający wykazał, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, ogólne wskazanie na to, że wykonanie decyzji spowoduje zaburzenie harmonii zabudowy i przyczyni się do utraty charakteru willowego dzielnicy nie czyni zadość obowiązkowi wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec wyjątkowego charakteru instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd nie może wydać postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji opierając się jedynie na ogólnych i niedoprecyzowanych twierdzeniach wnioskodawcy.
Sąd pierwszej instancji dodał też, że sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w ww. przepisie. Okoliczności przywołane przez skarżącego, choć wskazują na możliwe wystąpienie pewnych niedogodności związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, to jednak nie można uznać, że spełniają one przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. K., wskazując w obszernym uzasadnieniu m.in., że nie zgadza się zarówno z rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji, jak i wydanym w sprawie pozwoleniem na budowę, oraz kwestionując kompetencje organów i sądu w zakresie prowadzonych przez nie postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a., jako wyjątek od tej zasady, stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (czego nie stosuje się do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez skarżącego materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 1223/17, LEX nr 2 578 714). W związku z powyższym wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami, ponieważ to skarżący, a nie sąd, ma obowiązek takie argumenty na swoją korzyść przedstawić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1 624 317).
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie został poparty argumentacją potwierdzającą zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej, przedstawione we wniosku oraz kolejnych pismach skarżącego stanowisko trudno uznać za spójne i logiczne uzasadnienie zastosowania w stosunku do niego ochrony tymczasowej, skoro koncentruje się ono głównie na negatywnej ocenie przedmiotowej inwestycji, w tym na wskazaniu, że zaburzy ona harmonię zabudowy w dzielnicy. Tak samo, niezadowolenie skarżącego z działań podejmowanych przez poszczególne organy administracji i podważanie ich kompetencji do wydawania rozstrzygnięć w sprawie nie stanowi wykazania żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dodać przy tym należy, że realizacja zamierzenia budowlanego, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, często prowadzi do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. Kwestia ewentualnych niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej ze strony inwestora realizującego takie zamierzenie, o ile nie wykracza ponad przeciętną miarę, nie może być uznana za którekolwiek z niebezpieczeństw z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1391/14, LEX nr 1 624 487 oraz postanowienie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 207/12, LEX nr 1 138 253). Takich skutków przedmiotowej inwestycji skarżący również nie wykazał.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.