Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2018 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 13 grudnia 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dokumentu z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej oraz dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie, wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 19 grudnia 2018 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 28 grudnia 2018 r. Sąd I instancji wskazał, że wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone z dniem 2 stycznia 2019 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 9 stycznia 2019 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 73 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. r., poz. 1309 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art 73 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art 73 § 3 p.p.s.a.) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, co wynika z art 73 § 4 p.p.s.a.
Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.
Skarżąca twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione, natomiast w siedzibie spółki znajdowął się pracownik upoważniony do odbioru korespondencji. Twierdzenie skarżącej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 19 grudnia 2018 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej UP W. [..]. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doreczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 28 grudnia 2018 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć. Zwrot do nadawcy nastąpił 5 stycznia 2019 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Należy bowiem zaznaczyć, że skarżąca wystąpiła z reklamacją pocztową, jednak nie została ona uwzględniona, a ze złożonej przez skarżącą odpowiedzi Poczty Polskiej wynika, że nie stwierdzono nieprawidłowości w doręczeniu skarżącej przesyłek.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarga podlegała odrzuceniu, a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest prawidłowe.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2