Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 803/08, odmówił skarżącemu A. W. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, wskazując jako podstawę orzeczenia przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a".
Uzasadniając postanowienie Sąd podniósł, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania. Analizując bowiem relację pomiędzy dochodem przypadającym na dwuosobowe gospodarstwo domowe skarżącego a wielkością wydatków, które obciążają rodzinę skarżącego Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Sąd wskazał, że z dokumentów przedstawionych przez skarżącego wynika, iż miesięczne dochody netto rodziny skarżącego kształtują się na poziomie 2600 zł przy kosztach stałych miesięcznie 688,33 zł Różnica w kwocie 1900 zł pozostaje miesięcznie do dyspozycji skarżącego i jego żony, co w ocenie Sądu oznacza, że opłacając pomoc profesjonalnego pełnomocnika skarżący nie powinien ponieść uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący A. W. wniósł zażalenie na wyżej wymienione postanowienie z dnia 22 maja 2009 r. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że dochód na członka jego rodziny miesięcznie wynosi 1300 zł i jest zaledwie o 24 zł większy od ustalonego od dnia 1 stycznia 2009 r. przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej minimum socjalnego. To zdaniem skarżącego oznacza, że nie ma on możliwości odłożenia kwoty, która umożliwiłaby opłacenie pomocy adwokata. Skarżący dodał, że przedstawiona Sądowi pierwszej instancji faktura za leki nie obejmuje wszystkich kupowanych przez niego leków. Podniósł, że wydatki jego rodziny obciąża koszt polisy ubezpieczeniowej w kwocie 350 zł kwartalnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, a zatem nie może odnieść zamierzonego skutku.
Należy wskazać, że w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywoływanym przepisie, powinien być rozumiany jako zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia również wymaga, że powołany przepis stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przytoczone zatem we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności, jak również przedstawione dokumenty, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w wyżej wymienionym przepisie.
Udzielenie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce jedynie w tych sytuacjach, w których zdobycie środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż sytuacja majątkowa A. W. - która została zanalizowana na podstawie pisemnego oświadczenia skarżącego zawartego w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej i nadesłanych do wniosku załączników - nie pozwala na stwierdzenie, że zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. To zaś uniemożliwia przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Dochody gospodarstwa domowego skarżącego w kwocie 2600 zł i pozostająca w miesiącu - po odjęciu kosztów stałych utrzymania rodziny - do dyspozycji skarżącego i jego żony kwota 1900 zł wskazują, że skarżący jest w stanie pokryć koszty toczącego się postępowania.
Prawidłowości oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie zmienia także przedstawiona w zażaleniu informacja o ponoszeniu przez skarżącego, raz w kwartale, kosztów związanych z opłatą polisy ubezpieczeniowej dla niego i żony (około 120 zł miesięcznie), tym bardziej, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego dokonanie ww. opłaty. Należy podkreślić, że ciężar dowodu spoczywał na skarżącym, o czym świadczy użycie w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zwrotu "gdy wykaże".
Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.