Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 774/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił osobistą skargę kasacyjną uczestniczki postępowania M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 774/10 w sprawie ze skargi Polskiego Związku Działkowców [...] w K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik uczestniczki postępowania nie był osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie, wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, co skutkuje stwierdzeniem jej niedopuszczalności i odrzuceniem na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Brak adnotacji o sporządzeniu skargi kasacyjnej przez uprawnioną osobę należy odczytywać jako niedopełnienie obowiązku wypływającego z przymusu adwokacko – radcowskiego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 175, teza 15). Niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu, bez wzywania wnoszącego do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie.
Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej M. W. (nie będącym profesjonalnym pełnomocnikiem) w dniu 9 grudnia 2010 roku (dowód doręczenia k.71), wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia tego wyroku. W pkt 2 pouczenia prawidłowo wskazano, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Skoro skarżąca wnosząc skargę kasacyjną osobiście warunku tego nie dopełniła, słusznym było odrzucenie skargi kasacyjnej.
Podnieść przy tym należy, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na skutek którego dla skarżącej ustanowiono pełnomocnika z urzędu nie stanowi przeszkody do odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżącą. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, ma bowiem możliwość złożenia odrębnej skargi kasacyjnej, a w przypadku upływu ustawowego terminu do jej złożenia, winien skorzystać z trybu przewidzianego art. 87 § 1 p.p.s.a. składając w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wniosek o jego przywrócenie.
Reasumując wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił, co z kolei uzasadnia oddalenie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.