Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 47/16 odrzucił skargę A. Z. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (pkt 1).W pkt. 2 orzeczenia Sąd postanowił o zwrocie skarżącemu nieprawidłowo uiszczonej kwoty 100 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącemu doręczono powyższe wezwanie w dniu 4 lutego 2016 r. W zakreślonym terminie, przy piśmie z dnia 8 lutego 2016 r. skarżący przesłał do Sądu w kopercie banknot o nominale 100 zł na poczet wpisu sądowego od skargi. W ocenie Sądu skarżący nie zastosował się do dyspozycji art. 219 § 2 p.p.s.a., określającego dopuszczalne formy dokonywania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rezultacie Sąd uznał, że skarżący w ogóle nie uiścił wpisu sądowego od skargi, bowiem uiszczenie opłaty sądowej poprzez nadesłanie do Sądu banknotu o nominale 100 zł jest niedopuszczalne i nie wywołuje zamierzonego skutku prawnego.
Pismem z dnia 18 marca 2016 r., sprecyzowanym pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r., A. Z. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową można uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Treść powyższego przepisu jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty i tym samym wyklucza uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie. Ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych w innej formie niż wskazane w art. 219 § 2 p.p.s.a., w tym również przesłania gotówki właściwemu sądowi drogą pocztową (w kopercie), jak to uczynił skarżący w rozpatrywanej sprawie.
W piśmie z dnia 8 lutego 2016 r. skarżący oświadczył, że przekazuje kwotę 100 zł (załączoną do ww. pisma w gotówce - banknot 100 zł) na podany rachunek bankowy Sądu zgodnie z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 17 lutego 2016 r. (k. - 12) niezwłocznie, po wpłynięciu pisma na biuro podawcze Wydziału VIII w dniu 17 lutego 2016 r., tego samego dnia dokonano wpłaty kwoty 100 zł na konto Sądu, na dowód czego wystawiono kwit KP (k. -14; kwota należna od A. Z. tytułem: wpis sądowy od skargi sygn. akt VIII SA/Wa 47/16). W efekcie wpis sądowy należny od skargi A. Z. został uiszczony na rachunek bankowy Sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuprawnione było zatem przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący w ogóle nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Okoliczność powyższa nie wpływa jednak na ocenę skutków procesowych działania skarżącego i zasadność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zlecenie Sądowi dokonania w imieniu skarżącego wpłaty określonej kwoty tytułem wpisu sądowego od skargi nie znajduje umocowania w przepisach obowiązującego prawa, w tym w szczególności w przepisie art. 219 § 2 p.p.s.a., określającym dopuszczalne formy dokonywania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ jednak wojewódzki sąd administracyjny jest jednostką budżetową Skarbu Państwa i nie ma możliwości przechowywania przesłanych przez stronę w gotówce środków finansowych inaczej jak na rachunku bankowym, zasadne było przelanie przesłanej przez skarżącego kwoty 100 zł na konto Sądu, i to tytułem wpisu od skargi - zgodnie z poleceniem skarżącego. Nieuprawnione posłużenie się przez skarżącego Sądem jako pośrednikiem w dopełnieniu ciążącego na skarżącym obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w formie wynikającej z art. 219 § 2 p.p.s.a. następuje jednak na ryzyko i odpowiedzialność strony skarżącej.
To stronę obciążają zatem ewentualne uchybienia pośrednika - Sądu w bezzwłocznym przekazaniu powierzonych mu środków finansowych. Nie można zatem przyjąć, że dniem dokonania opłaty sądowej uiszczonej przez pracownika sądu w imieniu skarżącego, który przysłał odliczoną kwotę w gotówce w kopercie drogą pocztową, jest dzień nadania przesyłki do Sądu. W takiej sytuacji decydujące znaczenie ma data dokonania wpłaty przez pracownika sądu na właściwy rachunek bankowy tego Sądu i to ten dzień należy uznać za dzień uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W niniejszej sprawie dokonanie wpłaty kwoty 100 zł na rachunek bankowy Sądu tytułem wpisu sądowego od skargi nastąpiło w dniu 17 lutego 2016 r., a więc po upływie ustawowego terminu (który upłynął z dniem 11 marca 2016 r.). Uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie zauważyć należy, że skarżący nadał pismo z dnia 8 marca 2016 r., wraz ze 100 zł banknotem, w placówce pocztowej. Mając na uwadze, że wszystkie placówki pocztowe świadczą usługę wpłaty na rachunek bankowy (informacja podana na stronie internetowej Poczty Polskiej: http://www.poczta-polska.pl/finanse/transfery/wplata-na-rachunek-bankowy/#), nie było zatem przeszkód, by w tym samym miejscu, w którym nadał pismo, skarżący samodzielnie dokonał wpłaty kwoty 100 zł na właściwy rachunek bankowy Sądu, zamiast wkładać banknot do koperty i zlecać tę czynność Sądowi. Dokonanie przez skarżącego wpłaty należnej kwoty we właściwej formie wynikającej z art. 219 § 2 p.p.s.a. niewątpliwie pozwoliłoby na dochowanie terminu uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.