Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 341/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił J. P. wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] lutego 2018 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że J. P. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych przy budynku gospodarczym. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. Tymczasem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia ani argumentów zmierzających do uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czyli że szkoda może zostać rzeczywiście wyrządzona bądź też wystąpią trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w żaden sposób nie wykazał takich okoliczności. Niewystarczająca argumentacja zawarta we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej lub brak takiej argumentacji nie stanowi natomiast braku formalnego, który podlegałby usunięciu na wezwanie Sądu. Samo natomiast nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych nie oznacza automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu.
Zażaleniem J. P. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu podniósł, że wykonanie prac nakazanych przez organ I instancji utrzymanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] stanowić będzie argument zacierający wszelkie ślady przeprowadzonych prac zmieniających przeznaczenie budynku. Skutkiem tego stwierdzenie legalności przeprowadzonych prac budowlanych w celu zmiany przeznaczenia budynku obory na garaż, zostanie całkowicie zatarte a całe postępowanie organu I instancji będzie uznane za właściwe i ograniczy się tylko do legalizacji budynku powstałego 100 lat temu. Ponadto przedmiotowy nakaz wykonania ogniomuru wymaga poruszania się po dachu przedmiotowego budynku, a to może skończyć się zawaleniem dachu ze względu na to, że konstrukcja dachowa jest spróchniała. Koszty wynikające z nakazu w tej chwili stanowią ok. 20 tys. zł, a w przypadku nieprzewidzianych przez organ szkód znacznie wzrosną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zachodzi, kiedy wykaże się że grożąca szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.
Mając powyższe uwadze należy podzielić wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o konieczności wstrzymania wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skoro w niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających zgłoszony wniosek, to tym samym Sąd I instancji nie dysponował żadnym materiałem pozwalającym uznać jego zasadność. Także w zażaleniu skarżący nie podał żadnych argumentów przemawiających za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania objętej wnioskiem decyzji. Nie sposób bowiem przyjąć, że nałożenie na skarżącego obowiązku wyprowadzenia ponad pokrycie dachu ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz wykonanie tynków wewnętrznych i uzupełnienie tynków zewnętrznych w przedmiotowym budynku wywoła skutki w postaci takiej jak wywiedziona z regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarte we wniesionym zażaleniu wywody to w większości rozważania teoretyczne dotyczące ewentualnych następstw realizacji prac budowlanych, które budzą poważne wątpliwości co do możliwości ich wystąpienia. Natomiast argumentacja odnosząca się do wysokich kosztów związanych z wykonaniem przedmiotowego nakazu nie została poparta dokumentami obrazującymi sytuację finansową oraz majątkową skarżącego, co również uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny zasadności udzielenia stronie ochrony tymczasowej.
W tych okolicznościach stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]lutego 2018 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.