Postanowienie NSA z 1 lipca 2014 r., II OZ 643/14

Sąd

Sygn. akt II OZ 643 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 1 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi A. i A. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz

Uzasadnienie

Sygn. akt II OZ 643 / 14

Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym A. i A. G. wstrzymania wykonania skarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2013 r., którą zezwolono [...] Sp. z o.o. na rozbiórkę budynków gospodarczych ozn. w projekcie rozbiórki nr: 1, 2, 3, i 4 oraz zadaszenia pomiędzy budynkami nr 3 i 2 ozn. lit. "Z", położonych na terenie posesji przy ul. H. w W. (dz. o nr ewid.: [...] z obrębu [...]), zlokalizowanymi bezpośrednio przy granicy działek o nr ewid.: [...], [...], [...], [...]i działki o nr ewid. [...] – stanowiącej ulicę A. J., z wyłączeniem z postępowania budynku ozn. w projekcie zagospodarowania terenu lit. "W" i stanowiącego "[...]" objętą prawną ochroną konserwatorską z zachowaniem postawionych w tej decyzji warunków zgodnie z art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący powołali się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06 oraz na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 856/13.

Odmawiając skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż ocena, czy zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Sąd pierwszej instancji uznał, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku składa się ze wskazania podstawy prawnej wstrzymania wykonania decyzji przez sąd, cytatów z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz argumentów, że po dokonaniu rozbiórki "na spornym terenie mogą zostać wybudowane inne obiekty przez inwestora, w przekonaniu skarżących w sposób niezgodny z przepisami prawa i naruszający ich prawo własności nieruchomości, co niewątpliwie wywoła trudne do odwrócenia skutki". Skarżący podnieśli także, że w ich ocenie część budynków, których dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje się na terenie ich posesji.

Tak sformułowane żądanie skarżących w ocenie Sądu nie zasługiwało na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę interesy wszystkich stron postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby niezasadne. Skarżący powołali się w uzasadnieniu decyzji na trudne do odwrócenia skutki, jednak nie wskazali, na czym miałyby one polegać w ich sytuacji. Zdaniem Sądu ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków ani też, że w razie wystąpienia takich skutków ich odwrócenie obciąży skarżących. Jak podkreślił Sąd, to inwestor jest odpowiedzialny za sposób wykonania rozbiórki.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A. i A. G., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący wnieśli o uchylenie skarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdzili, że wniosek był zwięzły i mało obszerny, jednakże nie przesądza to w żadnym razie o jego wadliwości i bezzasadności. Wskazano w nim, że rozbiórka obiektu wywoła trudne do odwrócenia skutki, co zostało zilustrowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 856/13. Sama rozbiórka w ocenie skarżących wywoła skutki nieodwracalne, bowiem przywrócenie stanu poprzedniego będzie faktycznie niemożliwe zwłaszcza, jeżeli na ich miejscu powstaną nowe zabudowania. Obecnie istniejąca zabudowa tworzy swoistą barierę oddzielającą skarżących od sąsiedniej nieruchomości, chroniącą przed niekorzystnym wpływem i immisjami z tej nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił rozpoznawany wniosek, iż nie zawiera on żadnych takich okoliczności, które pozwalałyby na uznanie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla strony skarżącej jakiekolwiek niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak słusznie przy tym stwierdził Sąd pierwszej instancji koniecznym przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku jest uwzględnienie interesów wszystkich stron postępowania. Szczególnie istotne wydaje się uwzględnienie interesów inwestora, który może podjąć roboty budowlane (rozbiórkę) na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, czyniąc to jednak na własne ryzyko i odpowiedzialność. Z tych też przyczyn jako nieadekwatne do okoliczności niniejszej sprawy pozostaje powoływanie się na wymienione we wniosku, jak i w rozpoznawanym zażaleniu orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dotyczy ono, bowiem nakazu rozbiórki, a więc najdalej idącej sankcji za nielegalne wykonanie robót budowlanych i związanych z nią skutków tak faktycznych, jak i prawnych, a nie sytuacji legalnej możliwości przystąpienia przez inwestora do realizacji robót rozbiórkowych na podstawie udzielonego pozwolenia. Także powoływanie się w rozpoznawanym zażaleniu na możliwość, hipotetyczną, powstania nowej zabudowy w miejscu dotychczasowej oraz zwiększenia immisji z nieruchomości objętej kontrolowaną decyzją nie stanowi okoliczności świadczącej o możliwości wystąpienia po stronie skarżących niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podana argumentacja abstrahuje, bowiem od konkretnych, zindywidualizowanych, precyzyjnie określonych i odniesionych do sytuacji tak faktycznej, jak i prawnej okoliczności, które podlegałyby ocenie w świetle przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z tych też przyczyn uznać należało, iż w rozpoznawanym zażaleniu nie podważono oceny zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.