Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 135/10 odmówił skarżącej M.W. przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jej skargi, tj. na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca wniosła skargę za pośrednictwem pełnomocnika – W.W., który nie usunął w zakreślonym 7-dniowym terminie braków formalnych skargi, do czego został wezwany przez Sąd w dniu 8 marca 2010 r. Pełnomocnik nie nadesłał dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, nie wskazał adresu skarżącej M.W. i nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.
Sąd I instancji stwierdził, że sytuacja oczywistej bezzasadności skargi ma miejsce wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, tj. bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.W. wnosząc o zmianę treści postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wywodzono, że dwa odpisy skargi zostały przesłane, nie były one jednak podpisane przez skarżącą osobiście, lecz przez jej pełnomocnika. Odnośnie pełnomocnictwa skarżąca wskazała, że Sąd nie wzywał jej do jego nadesłania. Skarżąca powołuje się na złożone przed organami administracji publicznej pełnomocnictwo. Skarżąca wskazuje, że podany w aktach sprawy adres jest jej adresem i jest aktualny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi".
W sprawie zarządzeniem z dnia 25 lutego 2010 r. Przewodniczący Wydziału II w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie wezwał pełnomocnika M.W. do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi z dnia 21 stycznia 2010 r. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. przez nadesłanie 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wskazano przy ty, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Ponadto wezwano do wskazania adresu skarżącej M.W. i do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W zarządzeniu wskazano, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pełnomocnik skarżącej (dorosły domownik) odebrał wezwanie w dniu 8 marca 2010 r. W dniu 10 marca pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o przyznanie M.W. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Odmawiając skarżącej przyznania prawa pomocy Sąd powołał się na oczywistą bezzasadność jej skargi. Ta oczywista bezzasadność spowodowana była w ocenie Sądu m.in. tym, że pełnomocnik skarżącej nie przesłał w zakreślonym terminie pełnomocnictwa, czyli nie usunął braku formalnego skargi. Wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy również został podpisany przez pełnomocnika W.W., a mimo to Sąd I instancji wydał postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, podczas gdy zgodnie z art. 49 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinien wezwać pełnomocnika do usunięcia braku formalnego pisma jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa.
Przed ponownym rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji wezwie pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.