Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wnioski A. F. i A. F. o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy [...]".
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący A. F. (zam. ul. [...], Z.), reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. M. M., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, podając, że w przedmiotowej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej, nieodwracalnej szkody, a nadto zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo i zmierza do jego obejścia. Nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (tożsamym w treści) wniósł A. F. (zam. ul. [...], Z.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołał przepis art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. poz. 718), zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego wyżej przepisu wynika zatem, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.
W ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nie jest możliwe, bowiem uchwała ta zawiera przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie. Zgodnie bowiem z § 10 zaskarżonej uchwały wchodzi ona w życie z dniem 1 lipca 2016 r. Skoro nie można wstrzymać wykonania zaskarżonych przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, wniosek złożony w niniejszej sprawie nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. oddalił wniosek.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. F. (zam. ul. [...], Z.). Skarżący zarzucił rażące naruszenia prawa, tj. art. 61 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podnosząc, że nie jest prawdą, iż zaskarżony akt prawa miejscowego wszedł w życie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że obszar objęty zaskarżoną uchwałą obejmuje nieruchomości, które były zabudowywane w latach 1975-1985, a na których powstały bloki mieszkalne z tzw. betonowej "wielkiej płyty". Przy budowie tych budynków użyto wiele rakotwórczych surowców, m.in. azbest, rakotwórcze pustaki, xylamit, co jest obecnie niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] zmierza do obejścia prawa - ma na celu uniknięcie konieczności wyburzenia terenów skażonych radioaktywnie. Park kulturowy powinien zostać wyburzony, a nie objęty ochroną.
Skarżący podkreślił, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], składającej się m.in. z działki o nr ewid. [...] obr. [...]. Zlokalizowany jest na niej ponad 100-letni budynek, w którym prowadzona jest działalność hotelarska w postaci Hotelu "[...]". Do hotelu przynależy plac zabaw dla dzieci urządzony na stanowiącej również jego współwłasność działce o nr ewid. [...] obr. [...]. Skarżący wskazał, że turyści w ramach wykupionych noclegów mają prawo (a nawet roszczenie) do korzystania z wielu hotelowych atrakcji. Podkreślono, że Hotel "[...]" posiada podjazd dla niepełnosprawnych oraz poddane renowacji, bogato zdobione, zabytkowe wejście do budynku. Podniesiono, że postępowanie funkcjonariuszy Gminy Miasto [...] (uzasadnione zapisami tej uchwały) narusza jego życiowe interesy prawne i majątkowe.
Skarżący stwierdził, że na podstawie zaskarżonej uchwały Urząd Miasta [...] oraz Straż Miejska utrudniają mu prowadzenie działalności gospodarczej, czego konsekwencją będzie wystąpienie po jego stronie znacznej szkody majątkowej liczonej w setkach tysięcy złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszego zażalenia ma okoliczność, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania była uchwała prawa miejscowego, która weszła w życie. A mianowicie, uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy [...]" została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 15 września 2015 r. poz. 5377) i weszła w życie z dniem 1 lipca 2016 r. W tej sytuacji, z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a., niedopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Stanowisko zaprezentowane w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji jest zatem prawidłowe. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od zarzutów podnoszonych w odniesieniu do tego aktu i argumentów zawartych we wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.