Postanowienie NSA z 27 czerwca 2018 r., II OZ 649/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2018 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 94/18 ze skargi G. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 24 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 94/18 ze skargi G. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie przedstawiła okoliczności przemawiających za wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym przyjęciu, iż są podstawy prawne do nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania postanowienia w sytuacji, gdy jest ono niewykonalne, gdyż organ nakazał dokonać części rozbiórki pawilonu gastronomicznego nie wskazując jakiej części decyzja ma dotyczyć (...).". Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wskazanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie.

We wniosku skarżącej, oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, nie przedstawiono żadnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Także wniesione zażalenie nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć zasadność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Podnoszone przez skarżącą kwestie zmierzają w istocie do merytorycznej analizy zasadności zarzutów skargi, w związku z czym nie mogą one być przedmiotem oceny na obecnym etapie postępowania. Instytucja wstrzymania wykonania aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania aktu nie sposób przesądzić. Uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania nie można utożsamiać z uzasadnieniem zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia. Zarzuty skargi, które dotyczą legalności zaskarżonego aktu będą analizowane na etapie merytorycznego jej rozpoznania, zaś na etapie rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.