Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z dnia [...] marca 2010 r. uchylającą pozwolenie zintegrowane, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "F." Sp. z o.o. wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że wykonanie decyzji doprowadzi do znacznej szkody i spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, których efektem będzie zatrzymanie produkcji i zakończenie działalności Spółki.
W piśmie z dnia 20 października 2010 r., ustosunkowując się do powyższego Minister Środowiska stwierdził, iż w jego ocenie wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazał, że argumenty przedstawione przez skarżącą Spółkę nie stanowią uzasadnionej podstawy do zastosowania środka przewidzianego w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowiłoby de facto zezwolenie na dalsze prowadzenie działalności z naruszeniem przepisów ochrony środowiska, a w dodatku miałoby ono miejsce przez bliżej nieokreślony czas. Jak wynika bowiem z akt sprawy prowadzący instalację podjął decyzję o rezygnacji z realizacji opracowanego przez siebie i zatwierdzonego przez organ programu dostosowawczego, determinującego warunki wydania pozwolenia zintegrowanego, na rzecz innej koncepcji rozwiązania problemu zagospodarowania gnojowicy powstającej na przedmiotowej fermie. Nowa koncepcja, polegająca na przekazywaniu gnojowicy do nieistniejącej jeszcze biogazowni, która ma być zbudowana przez inny podmiot, jest zdarzeniem przewidywanym i niepewnym. Ponadto, w ocenie Sądu, w istocie to właśnie działalność polegająca na prowadzeniu instalacji do hodowli i chowu świń, które obecnie nie spełniają wymagań ochrony środowiska, prowadzona w dalszym ciągu przez skarżącego mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla środowiska.
Sąd zwrócił uwagę, że zezwolenie na kontynuowanie działalności nie daje jakiejkolwiek gwarancji na doprowadzenie przedmiotowych instalacji do obowiązujących wymagań ochrony środowiska, skoro skarżący, co wynika zarówno ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 28 stycznia 2010 r. nr [...], jak również z treści wniesionej do Sądu skargi, odstąpił od realizacji "Zmienionego programu dostosowawczego" zatwierdzonego decyzją Wojewody Opolskiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Sąd zauważył, że w myśl zasady wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25, poz. 150 ze zm.) każdy podmiot w kosztach swojego funkcjonowania musi uwzględnić wydatki ponoszone w związku z koniecznością dostosowania do wymagań ochrony środowiska na równi z innymi kosztami działalności, a tym samym jakiekolwiek problemy finansowe nie mogą mieć znaczenia z punktu widzenia realizacji działań prowadzących do spełnienia wymagań ochrony środowiska.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wnosząc o jego zmianę, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Spółka podniosła, że wykonanie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. prowadzi do zatrzymania produkcji i zakończenia działalności Spółki, co stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a bezprzedmiotowe staną się działania prowadzone w celu uzyskania pozwolenia zintegrowanego w ramach koncepcji zagospodarowania gnojowicy i przekazywania jej do biogazowni. Działania podjęte na rzecz innej koncepcji rozwiązania problemu zagospodarowania gnojowicy powstającej na fermie Spółki są zaawansowane, inwestycja biogazowni ma być zakończona z początkiem I półrocza 2011 r.
Zdaniem skarżącej istotne jest także, że Spółka jest jedynym liczącym się pracodawcą w gminie, zatrudniającym 120 osób.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Określone w powołanym przepisie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia stanowią zamknięty katalog. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Wbrew przekonaniu skarżącej Spółki, przedstawione w skardze okoliczności nie spełniały wymogu uprawdopodobnienia, że w razie wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Podzielając stanowisko i argumentację przedstawioną w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, niepubl.).
Obawa skarżącej spółki, iż wykonanie decyzji spowodować może zatrzymanie produkcji, a nawet doprowadzić do zakończenia jej działalności nie może być oceniona jako niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Gdyby bowiem do tego doszło, byłyby to "zwykłe" skutki wykonania aktu tego rodzaju jak wydana w sprawie niniejszej decyzja, nie byłyby to również sytuacje nieodwracalne. Okoliczność, że Spółka jest liczącym się pracodawcą w Gminie również nie przesądza o konieczności uwzględnienia wniosku.
Z przedstawionych względów uznać należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie odmówił uwzględnienia wniosku wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.