Uzasadnienie
M. H. i J. H. (dalej "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2021 r. znak: WINB-WOA.7721.396.2020.KC w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Jednocześnie zwrócili się o udzielenie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia ich z kosztów sądowych.
W trakcie postępowania o prawo pomocy, sygn. akt II SPP/Gl 134/21 starszy referendarz sądowy WSA w Gliwicach Łukasz Strzępek zarządzeniem z 5 lipca 2021 r. pozostawił wniosek skarżących o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych bez rozpoznania bowiem nie złożyli oni w terminie do tego przewidzianym wypełnionego formularza urzędowego wniosku o prawo pomocy PPF.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gliwicach z 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 565/21 wezwano skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Doręczono je pełnomocnikowi skarżących adwokatowi P. K. 7 września 2021 r. W odpowiedzi z 13 września 2022 r. poinformował on, że zobowiązanie do uiszczenia wpisu przesłał skarżącym przesyłka poleconą. Wniósł o przedłużenie terminu do uregulowania opłaty o kolejnych 14 dni z uwagi na nieskuteczne próby skontaktowania się ze skarżącymi oraz o wysłanie wezwania do uiszczenia wpisu bezpośrednio do skarżących. Oświadczył również, że nie jest już pełnomocnikiem skarżących.
Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 20 września 2021 r. ponowił wezwanie skarżących do uiszczenia wpisu od skargi kierując je bezpośrednio na ich adres. Doręczone zostało ono 18 października 2021 r.
Skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 30 sierpnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, doręczone adwokatowi a następnie przesłane im do wiadomości 18 września 2021 r.
WSA w Gliwicach skierował ponowny wniosek o prawo pomocy do rozpatrzenia przez referendarza sądowego i zarejestrował postępowanie o prawo pomocy pod sygn. akt II SPP/Gl 251/21. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2021 r. referendarz sądowy WSA w Gliwicach Łukasz Strzępek oddalił wniosek skarżących o prawo pomocy stwierdzając, że ich stan majątkowy wyklucza uznanie ich za osoby ubogie.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu ww. zażalenia skarżących postanowieniem z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OZ 935/21 oddalił je, wskazując, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu było uzasadnione i odpowiadało prawu.
Zarządzeniem z 26 kwietnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z 20 września 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis ten nie został uiszczony.
Postanowieniem z 13 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 565/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez skarżących. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 220 § 3 P.p.s.a., bowiem pomimo prawidłowego wezwania skarżących do uiszczenia wpisu od skargi, nie została ona opłacona.
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 listopada 2022 r. oddalił zażalenie, stwierdzając, że prawidłowo odrzucono skargę skarżących, która pomimo prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu nie została opłacona w wyznaczonym do tego terminie.
Postanowieniem z 12 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie J. H. na postanowienie tego Sądu z 13 czerwca 2022 r. o odrzuceniu skargi J. H. i M. H., na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., stwierdzając, że J. H. wniósł zażalenie po terminie do tego przewidzianym.
M. H. i J. H. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw.
z art. 135 P.p.s.a. W zażaleniu podnieśli, że zażalenie wnieśli terminowo bowiem zaskarżone postanowienie doręczono im 7 lipca 2022 r. a zażalenie nadano na poczcie 14 lipca 2022 r. Wskazali, że jako małżonkowie razem zamieszkujący, we wszystkich sprawach ich dotyczących występują razem, nie z osobna. Stwierdzili, że nie zgadzają się zatem ze stanowiskiem przyjętym przez Sąd I instancji. Zauważyli, że postanowienie Sądu z 13 czerwca 2022 r. i postanowienie z 12 września 2022 r. odnoszą się do tego samego środka zaskarżenia tj. decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2021 r. znak: WINB-WOA.7721.396.2020.KC w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Stwierdzili, że nie zgadzają się ze stanowiskiem Sądu w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Zażalenie J. H. nie zasługuje na uwzględnienie, a zażalenie M. H. podlega odrzuceniu.
Postanowieniem z 12 września 2022 r. WSA w Gliwicach odrzucił zażalenie J. H. na postanowienie tego Sądu z 13 czerwca 2022 r., o odrzuceniu skargi wniesionej przez małżonków J. i M. H.. Sąd zakwestionował zażalenie J. H. bowiem dostrzegł, że zostało ono wniesione po terminie do tego przewidzianym. Jak wynika z akt sprawy skarżone postanowienie z 13 czerwca 2022 r. nie zostało odebrane przez J. H. (k. 125 akt, awizo 22 czerwca 2022 r.) i po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone do Sądu. Przesyłkę tę w trybie art. 73 P.p.s.a. uznano za doręczoną zastępczo w dniu 6 lipca 2022 r. Zatem od 6 lipca 2022 r. rozpoczął bieg 7 dniowy termin na wniesienie zażalenia na postanowienie z 13 czerwca 2022 r. Upływał on 13 lipca 2022 r. Zatem zażalenie wniesione przez J. i M. H. w części dotyczącej zażalenia J. H. podlegało odrzuceniu jako wniesione po terminie. Stąd WSA w Gliwicach słusznie postanowieniem z 12 września 2022 r. odrzucił zażalenie J. H. stosownie do art. 178 P.p.s.a. W tym stanie sprawy NSA stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. w pkt 1 sentencji oddala zażalenie J. H. W ocenie NSA zażalenie M. H. na postanowienie WSA w Gliwicach z 12 września 2022 r. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 58 bowiem nie była ona adresatem wskazanego postanowienia. Dotyczyło ono wyłącznie odrzucenia zażalenia J. H. a zatem tylko on posiadał interes prawny w jego zaskarżeniu. Okoliczność, że małżonkowie zamieszkują razem nie daje im jakichkolwiek podstaw do skarżenia każdego postanowienia sądu, które odnosi się do decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2021 r. znak: WINB-WOA.7721.396.2020.KC w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Podczas procedowania sprawy z ich skargi w związku z podejmowanymi przez skarżących czynnościami procesowymi Sąd wydaje określone postanowienia i zarządzenia. W niniejszej sprawie Sąd wydał postanowienie odrzucające zażalenie J. H. gdyż słusznie uznał, że wniesiono je po terminie 7 dni. Wobec tego uprawnionym do złożenia zażalenia będzie tylko adresat takiego postanowienia będący stroną, stosownie do art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wobec tego zażalenie wniesione przez M. H., której nie dotyczy postanowienie z 12 września 2022 r. należało w pkt 2 sentencji odrzucić jako niedopuszczalne stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wystąpiły żadne naruszenia prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.