Uzasadnienie
II OZ 650 / 09
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek L. L. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. K.- F. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący wnosząc o wyłączenie sędziego wskazanego we wniosku zarzucił mu brak obiektywizmu, stronniczość i działanie na jego niekorzyść w prowadzonym postępowaniu.
W złożonym oświadczeniu sędzia WSA T. K. - F. stwierdziła, iż brak jest podstaw do jej wyłączenia od rozpatrywania sprawy z mocy art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).
W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał jakiejkolwiek faktycznie istniejącej przyczyny, uzasadniającej wyłączenie wskazanego w nim sędziego. Twierdzenia o braku obiektywizmu, stronniczości i działaniu na niekorzyść skarżącego poprzez wydanie niezgodnego z jego oczekiwaniami orzeczenia są w istocie zespołem gołosłownych zarzutów kierowanych pod adresem sędziego. Stąd też zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zachodzą przyczyny opisane w art. 19 p.p.s.a. lub powodujące wyłączenie sędziego z mocy ustawy i na mocy art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek oddalono.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł L. L., wnioskując o jego uchylenie oraz uwzględnienie wniosku z dnia 2 marca 2008 r.
W uzasadnieniu wniesionego zażalenia skarżący wskazał na to, iż sędzia, którego przedmiotowy wniosek dotyczy, wydała niezasadne zdaniem skarżącego postanowienie z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. IV SA/Gl 822/09, a którym to postanowieniem odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego, przez co zamknięto skarżącemu drogę sądową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art.18 § 1 p.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 p.p.s.a.).
W związku z wywodami zaprezentowanymi we wniesionym zażaleniu wymaga podkreślenia, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego, tj. być jedynie uprawdopodobniona. Ponadto wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie.
Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por.. postanowienie SN z dnia 26 marca 1997 r., III AO 5/97, OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie SN z dnia 8 marca 1972 r., I PZ 9/72, Lex, nr 7068). Warunkiem koniecznym wyłączenia określonego w art. 19 p.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego objętego wnioskiem skarżącego i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy podzielić.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.