Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 235/17 odrzucił skargę M.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. M.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W związku z tym, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (art. 57 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: p.p.s.a.), jak również w związku z tym, że z treści ww. skargi w sposób jednoznaczny nie wynikało co jest przedmiotem zaskarżenia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 235/17 strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), przez sprecyzowanie skargi polegające na jednoznacznym wskazaniu numeru i daty zaskarżonego orzeczenia oraz organu, który je wydał.
Wezwanie z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 235/17 do usunięcia ww. braków formalnych skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 1 marca 2017 r.
W odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, M.P. nadesłał do Sądu pismo z dnia 8 marca 2017 r., w treści którego wyjaśnił, że zaskarżonym orzeczeniem jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...].
Odrzucając skargę wskazanym na wstępie postanowieniem, Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], będąca przedmiotem skargi M.P., została doręczona skarżącemu w dniu 6 maja 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru decyzji przez adresata na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy – karta nr 517). W pouczeniu do ww. decyzji zawarta została informacja, że na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia decyzji za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. Skarżący na przedmiotową decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu w dniu 16 stycznia 2017 r. (dowód: 16 stycznia 2017 r. – data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę). Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji (6 maja 2016 r.) z datą wniesienia skargi (16 stycznia 2017 r.), Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 6 czerwca 2016 r.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga M.P. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 57 § 3 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt (decyzję), co w niniejszej sprawie nastąpiło, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przewodniczący takiego obligatoryjnego działania nie wykonał. Ponadto, w ocenie skarżącego, działanie podjęte przez Sąd wobec skarżącego w postaci wezwania z dnia 16 lutego 2017 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi było całkowicie nieuzasadnione prawnie, skarga spełniała bowiem wszystkie wymogi wynikające z art. 57 § 1 p.p.s.a. Skarżący wskazał, że jego odpowiedź na to wezwanie nie może powodować dla niego negatywnych skutków prawnych. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącego doszło do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 p.u.s.a., a także art. 184 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.
Jak wynika z treści skargi, skarżący zaskarżył dwie decyzje:
- decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], wydaną w trybie zwykłym - decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich (s. 3-4 skargi) oraz
- decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...], wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym) - decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję własną odmawiającą uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] (s. 16-17 skargi).
W skardze podano zarówno organ, daty, jak i numery decyzji oraz wskazano, że ww. decyzje skarżący zaskarża w całości. Ponadto dołączono wydruki pierwszych stron tych decyzji. Skargę sporządzono starannie i przejrzyście i nie ulega wątpliwości, co jest przedmiotem zaskarżenia.
W tej sytuacji za nieuprawnione i wprowadzające skarżącego w błąd należy uznać wezwanie Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie, polegające na jednoznacznym wskazaniu numeru i daty zaskarżonego orzeczenia oraz organu, który je wydał, informujące, że Sąd nie może domniemywać co jest przedmiotem zaskarżenia, i wskazujące, że treść skargi nie pozwala na jednoznaczne ustalenie jej zakresu.
Z uwagi na to, że w jednym piśmie skarżący zaskarżył więcej niż jeden akt, należało zgodnie z art. 57 § 3 p.p.s.a. zarządzić rozdzielenie skarg, a następnie podjąć stosowne czynności w stosunku do tych skarg. Zaniechanie w tym zakresie doprowadziło do odrzucenia skargi skarżącego, co należy uznać za przedwczesne i naruszające konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
----------------------- 2