Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 223/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gliwicach odrzucił skargę B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 15 lutego 2016 r. B. Ż., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do WSA w Gliwicach na decyzję SKO w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Na podstawie zarządzenia z dnia 21 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie:
- opłaconego opłatą skarbową pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed WSA lub sądami administracyjnymi,
- 7 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikom postępowania.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w 4 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej adw. R. P. nadesłał wymagane odpisy skargi oraz pełnomocnictwo do reprezentowania w postępowaniu o wpis w księdze wieczystej przed Sądem Rejonowym w Zawierciu Wydziałem V Ksiąg Wieczystych. Nie nadesłał natomiast pełnomocnictwa upoważniającego do działania przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że nadesłanie pełnomocnictwa, które nie spełnia wymogów wezwania sądu, należy potraktować jako nieuzupełnienie braku formalnego skargi.
Zażaleniem B. Ż., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), poprzez odrzucenie skargi wobec nieusunięcia jej braków formalnych w terminie, mimo że w rzeczywistości skarga nie miała braków formalnych;
- art. 37 § 1 Ppsa poprzez przyjęcie, że przekazanie sprawy sądowi przez organ administracji publicznej pełnomocnictwa wraz z aktami sprawy nie wyczerpuje dyspozycji przepisu;
- art. 46 § 3 Ppsa poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pełnomocnictwo.
Na zasadzie art. 195 § 2 Ppsa w przypadku uznania przez WSA w Gliwicach, że niniejsze zażalenie jest oczywiście uzasadnione, strona skarżąca wniosła o uchylenie na posiedzeniu niejawnym zaskarżonego postanowienia z dnia 4 maja 2016 r. oraz rozpoznanie sprawy na nowo.
Jednocześnie wniesiono o nadanie skardze dalszego biegu, a następnie po wydaniu wyroku w I instancji – przyznanie skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że sankcja odrzucenia skargi jest nietrafna, ponieważ prawidłowe pełnomocnictwo (pismo skarżącej z dnia 29 czerwca 2015 r. do którego załączone zostało pełnomocnictwo do występowania przed wszystkimi sądami) znajduje się w aktach postępowania administracyjnego, które zostały przedłożone Sądowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl w art. 37 § 1 Ppsa pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Jeżeli pismo nie odpowiada powyższym wymogom, sąd zgodnie z art. 49 § 1 Ppsa, traktuje wady pełnomocnictwa jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarga na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest kwalifikowanym pismem procesowym, dlatego skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie jest, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, jej odrzucenie.
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarga B. Ż. została podpisana przez adw. R. P. Sąd I instancji wezwał pełnomocnika do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia tego wezwania, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie:
- opłaconego opłatą skarbową pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed WSA lub sądami administracyjnymi,
- 7 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikom postępowania. W wezwaniu tym sąd I instancji zawarł pouczenie o skutkach procesowych nieusunięcia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie.
W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej adw. R. P. nadesłał wymagane odpisy skargi oraz pełnomocnictwo do reprezentowania w postępowaniu o wpis w księdze wieczystej przed Sądem Rejonowym w Zawierciu Wydziałem V Ksiąg Wieczystych. Nie nadesłał natomiast pełnomocnictwa upoważniającego do działania przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa pozwala odrzucić skargę w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie wyznaczonym przez sąd, ale nie ma zastosowania, gdy w rzeczywistości braków nie było, a wezwanie sądu skierowano do strony bezpodstawnie.
Stosownie zaś do treści art. 46 § 3 Ppsa., w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik B. Ż., pomimo faktu, że na etapie postępowania administracyjnego złożył pełnomocnictwo obejmujące swoim zakresem reprezentowanie skarżącej także przed sądami, niezależnie od tego zobowiązany był w niniejszej sprawie do złożenia pełnomocnictwa przed sądem I instancji, jednocześnie z wniesieniem skargi, o czym expressis verbis stanowi art. 46 § 3 Ppsa. Skoro tego nie uczynił, to sąd wojewódzki prawidłowo wezwał go do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącego nie wykonał tego wezwania w wymaganym terminie, co w konsekwencji musiało skutkować odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.
Należy również zauważyć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w sposób szczegółowy i wyraźny określało czynność, której dopełnienie stało się konieczne, termin wykonania wezwania oraz skutki braku wykonania wezwania.
Dopiero 20 maja 2016 r. pełnomocnik działający w imieniu skarżącej przedłożył do WSA w Gliwicach prawidłowe pełnomocnictwo udzielone mu przez B. Ż., a zatem już po wydaniu orzeczenia sądu I instancji odrzucającego skargę. Skoro strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w przewidzianym terminie ustawowym, sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 Ppsa.
Z powyższych względów postanowienie WSA w Gliwicach odpowiada prawu, a zarzuty wymienione w zażaleniu okazały się bezzasadne.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa i art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.