Postanowienie NSA z 30 czerwca 2016 r., II OZ 657/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 113/16 o odrzuceniu skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia:

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 113/16 odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga Stowarzyszenia została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej zwanej "P.p.s.a."), w związku z czym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącego Stowarzyszenia w dniu 14 grudnia 2015 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia przedmiotowej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, upływał z dniem 13 stycznia 2015 r. Skargę wniesioną w dniu 14 stycznia 2015 r. należało uznać za spóźnioną

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [....] z siedzibą w P., zarzucając mu naruszenie art. 43 k.p.a. i art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że doręczenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nastąpiło w dniu 14 grudnia 2016 r., w sytuacji gdy należało przyjąć, że pełnomocnik Stowarzyszenia A. S. otrzymała decyzję w dniu 15 grudnia 2016 r. Tego dnia bowiem domownik pełnomocnika przekazał mu otrzymaną dzień wcześniej przesyłkę zawierającą wskazane na wstępie rozstrzygnięcie. W tych okolicznościach, w ocenie Stowarzyszenia, skarga została wniesiona w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a)

W niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego Stowarzyszenia w dniu 14 grudnia 2015 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy (k. 15). Przesyłkę odebrał syn pełnomocnika, a więc dorosły domownik, który zobowiązał się do oddania przesyłki adresatowi (art. 72 § 1 P.p.s.a.). Wobec powyższego doręczenie zaskarżonego postanowienia należało uznać za skuteczne i od tego dnia liczyć bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, który upływał 13 stycznia 2016 r. Skarga wniesiona 14 stycznia 2016 r. złożona została po terminie i jako spóźniona podlegała odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu była wyłącznie kwestia zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi. Wbrew opinii Stowarzyszenia, podstawa odrzucenia nie jest uzależniona od zawinionego czy niezawinionego działania pełnomocnika skarżącego, ale jedynie od ustalenia, czy strona pomimo ciążącego na niej obowiązku i pomimo prawidłowego pouczenia wniosła skargę w terminie. Twierdzenie, iż osoba, której wręczono przesyłkę za pokwitowaniem, nie oddała jej adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego, którego warunki określa art. 43 k.p.a. Okoliczność, iż dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie miała więc wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone. Doręczenie dokonane w tym trybie jest zatem traktowane jako równoznaczne z doręczeniem stronie i wywołuje takie same skutki, łącznie z rozpoczęciem biegu terminów.

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.