Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącej E. Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego uznając, że skarżąca nie wykazała aby niezachowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
W zażaleniu na to postanowienie spadkobiercy zmarłej w toku postępowania sądowo-administracyjnego E. Ł.,E. Ł., K. K. i A. T. wnosili o uchylenie postanowienia i przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący powtórzyli okoliczności złego stanu zdrowia E. Ł. jako przyczynę uchybienia terminu.
W ocenie skarżących są to obiektywne przyczyny, które winny uzasadniać przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo przywołany w postanowieniu Sądu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu sądowym, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu
Odwołanie się do braku winy powoduje, iż przywrócenie terminu uchybionego uzasadniają obiektywne okoliczności występujące bez woli strony i zdarzenia, które mimo odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym we właściwym czasie. Istnienie takich obiektywnych przeszkód w terminowym wniesieniu skargi skarżąca starała się wykazać swoim stanem zdrowia, składając na te okoliczności stosowną dokumentacją lekarską.
Odmawiając przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi przez E. Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że załączona dokumentacja lekarska nie stanowi obiektywnego usprawiedliwienia dla opóźnienia skarżącej ze złożeniem skargi, podkreślając równocześnie niewielkie opóźnienie (17 stycznia 2002 r. upłynął termin do wniesienia skargi, a 24 stycznia 2002 r. złożono wniosek o przywrócenie terminu).
Ocena ta, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest mało wnikliwa a wyprowadzone wnioski sprzeczne z treścią dokumentów złożonych przez skarżącą. Sąd całkowicie pominął w ocenie fakt orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 13.01.1997 r. – zaliczającego skarżącą do pierwszej grupy inwalidzkiej z uzasadnieniem, że stan zdrowia czyni E. Ł. niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Z karty konsultacyjnej Szpitala Klinicznego Kliniki Medycyny Ratunkowej wynika, iż w dniu 09.12.2001 r. stwierdzono osłabienie kontaktu, zaburzenia świadomości, mówienie od rzeczy brak kontaktu – zalecono konsultację psychiatryczną. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 6 lutego 2002 r. Bydgoskiego Centrum Endokrynologii stwierdzono cukrzycę z powikłaniami oraz, że od pół roku występują duże zaburzenia pamięci.
Stwierdzenie zaburzeń pamięci obejmuje więc okres, w którym skarżąca uchybiła termin do wniesienia skargi.
Okoliczności w postaci zaburzenia świadomości, braki kontaktu jak i zaburzenia pamięci występujące od pół roku nie były przedmiotem oceny Sądu – czy mogły być usprawiedliwioną bo niezależną od woli skarżącej przyczyną uchybienia terminu. Sąd nie dokonał w ogóle oceny orzeczenia Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa, że skarżąca jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Nie ustalił też, czy zamieszkiwała sama, czy z rodziną, czy mogła skorzystać z pomocy domownika do dokonania terminowej czynności procesowej tj. sporządzenia i terminowego wniesienia skargi.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.