Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1364/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 26 czerwca 2008 r. nr... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pkt. I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym... z obrębu... położonej w P., w granicach ewidencyjnych użytku leśnego oraz w pkt. II. oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku ‒ w przedmiocie kosztów postępowania ‒ Sąd nie zasądził na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, bowiem ze względu na charakter sprawy i treść art. 100 u.s.g. skarżący nie był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego z akt sądowych nie wynikało również, by profesjonalny pełnomocnik skarżącego podejmował w toku postępowania sądowego jakiekolwiek czynności procesowe (jedyne pismo w sprawie, tj. skarga podpisana została osobiście przez Wojewodę).
Od powyższego orzeczenia, w zakresie punktu II wyroku, w odniesieniu do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Wojewoda Mazowiecki wniósł zażalenie,
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przez jego niezastosowanie oraz art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, pomimo że skarga została uwzględniona i strona żądała w skardze zasądzenia zwrotu kosztów postępowania,
- 2. art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 47 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., art. 46 § 3 p.p.s.a i art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie, co polegało na nieuwzględnieniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgłoszonego w skardze, chociaż w sprawie został ustanowiony pełnomocnik w osobie radcy prawnego, na potwierdzenie czego odpis pełnomocnictwa został wymieniony w skardze jako jej załącznik i był załączony do skargi, a ponadto wyrok został doręczony na imię i nazwisko pełnomocnika.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz Wojewody Mazowieckiego od Miasta P. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądów. Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodzić się należało ze stanowiskiem Wojewody, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do oddalenia zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, w związku z udzieleniem pełnomocnictwa radcy prawnemu.
Przesłanką odmowy przyznania skarżącemu zwrotu kosztów postępowania nie mogła być okoliczność, iż skarga została podpisana osobiście przez Wojewodę, a w toku postępowania sądowego pełnomocnik nie podejmował czynności procesowych, w tym nie wziął udziału w rozprawie.
Z samego faktu podpisania skargi przez Wojewodę trudno wywieść, że nie została ona sporządzona przez pełnomocnika wskazanego już w skardze.
Niewątpliwie przygotowanie i sporządzenie skargi w przedmiotowej sprawie (skarga w trybie nadzoru na uchwałę stanowiącą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), wymagało profesjonalnego przygotowania, co uzasadniało zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego w niniejszym postępowaniu.
Trafnie podniesiono w zażaleniu, że złożenie podpisu pod skargą bezpośrednio przez mocodawcę nie wyklucza możliwości jednoczesnego ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Jak wyjaśnił pełnomocnik w zażaleniu, według przyjętej praktyki projekt skargi został sporządzony przez pełnomocnika, po czym została ona podpisana i wniesiona przez Wojewodę Mazowieckiego, z jednoczesnym ustanowieniem radcy prawnego jako pełnomocnika w postępowaniu sądowym.
Ubocznie należy zwrócić uwagę, że dokumentacja organu nadzoru przekazana ze skargą do Sądu została w części uwierzytelniona przez pełnomocnika ustanowionego przez Wojewodę.
W takim stanie sprawy należało uznać, że wynagrodzenie radcy prawnego powołanego w skardze jako pełnomocnika stanowiło koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw – w rozumieniu art. 200 p.p.s.a. Tym samym zachodziła podstawa do zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym, w minimalnej stawce określonych w przepisach § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego należało uchylić zaskarżony wyrok w punkcie II w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zasądzić na rzecz Wojewody należną kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 3