Postanowienie NSA z 27 czerwca 2006 r., II OZ 663/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt VII SO/Wa 137/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi J. N. na bezczynność i niewłaściwe działanie różnych osób i różnych organów postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt VII SO/Wa 137/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie złożone przez J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2005 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziów, asesorów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd wskazał, iż powodem odrzucenia zażalenia był brak uiszczenia, pomimo prawidłowego wezwania, należnego wpisu. Sąd zaznaczył, iż skarżący został na mocy zarządzenia Sądu zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od złożonego zażalenia, ale pomimo prawidłowego awizowania nie odebrał stosownego wezwania, a więc wezwanie zostało uznane za doręczone z upływem ostatniego dnia, na który pismo to zostało złożone w placówce pocztowej (tj. 13 lutego 2006 r.).

Na to postanowienie zażalenie wniósł J. N. podnosząc, iż pismem z dnia 7 lutego 2006 r. powiadomił Sąd o swoim urlopie do dnia 20 lutego 2006 r., wskazując jednocześnie na ten czas adres do korespondencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), iż z dniem 13 lutego 2006 r. nastąpiło doręczenie zastępcze wezwania do uiszczenia wpisu i na tej podstawie odrzucił zażalenie. Przepis art. 73 przywołanej ustawy, przewidujący doręczenie zastępcze, ma zastosowanie wówczas gdy nie można doręczyć pisma adresatowi /lub w razie jego nieobecności osobom wymienionym w art. 72/. Wówczas pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń. W opisanym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Należy jednak zauważyć, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. (Dz.U.06.38.268) art. 73 p.p.s.a., z dniem 7 marca 2006 r., w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

W tym kontekście należy uznać, iż skuteczność doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia, w tym również wymogów określonych ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Oceniając sposób dokonania doręczenia zastępczego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru wskazuje, iż czynność ta została dokonana prawidłowo. Z adnotacji dokonanej przez doręczyciela wynika bowiem, iż pierwsze awizowanie dokonano w dniu 27 stycznia 2006 r., a powtórne awizowanie zostało dokonane w dniu 6 lutego 2006 r. Ponadto adnotacja dokonana przez Pocztę wskazuje, iż pismo zostało zwrócone jako niepodjęte w terminie dopiero w dniu 14 lutego 2006 r. Powoduje to, iż zaznaczana przez skarżącego w zażaleniu okoliczność, iż pismem z dnia 7 lutego 2006 r. powiadomił Sąd o swoim urlopie do dnia 20 lutego 2006 r., określając jednocześnie na ten czas adres do korespondencji, nie może mieć znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia wezwania (do uiszczenia należnego wpisu). Wezwanie to zostało bowiem wysłane przed wskazaniem przez skarżącego adresu do doręczeń, i co więcej adres do doręczeń został wskazany przez skarżącego dopiero po dwukrotnym awizowaniu przez doręczyciela omawianego pisma. Zdaniem Sądu decydująca dla oceny, czy przesyłka została wysłana na właściwy adres jest data nadania przesyłki przez organ orzekający (w tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny). Dopiero od daty otrzymania zawiadomienia o wskazaniu przez skarżącego adresu do doręczeń – Sąd jako powiadomiony przez stronę o zmianie adresu - miał obowiązek doręczania wszelkiej korespondencji na nowy, wskazany adres. Adres ten był obowiązującym adresem dla doręczeń od daty otrzymania zawiadomienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny aż do momentu wskazanego przez skarżącego tj. do dnia 20 lutego 2006 r. Dlatego korespondencję wysłaną na poprzednio wskazany adres, przed doręczeniem zawiadomienia o nowym adresie do doręczeń, należy uznać za prawidłowo doręczoną. Odmienna wykładnia prowadziłaby bowiem do możliwości sparaliżowania skuteczności doręczenia zastępczego, bowiem strona, wiedząc o toczącym się postępowaniu sądowym, w przypadku otrzymania awiza przesyłki sądowej mogłaby wielokrotnie zmieniać adres do doręczeń, powodując konieczność powtórnego wysłania pisma, co skutkowałoby bezskutecznością doręczenia.

Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia w jakimkolwiek zakresie uchybia prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w sentencji.