Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. IV SA/Wr 459/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez W.P. – opiekuna prawnego małoletniej W.D. od wyroku tegoż Sądu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. IV SA/Wr 459/09 oddalającego skargę W.P. – opiekuna prawnego małoletniej W.D. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył przepis art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i podniósł, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została złożona przez pełnomocnika skarżącej po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Dlatego też, skarga kasacyjna jako spóźniona, podlegała odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła W.P. - opiekun prawny małoletniej W.D., zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie postanowienia. Jednocześnie złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu podniesiono, że wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono opiekunowi prawnemu skarżącej i w związku z tym, że w krótkim czasie opiekun ten otrzymał z sądu dwie korespondencie, mylnie zanotował daty ich odbioru. Powyższe skutkowało udzieleniem błędnej informacji pełnomocnikowi co do daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pomyłka ta została spowodowana przez zły stan zdrowia skarżącej oraz stres w okresie doręczania przesyłek, co skutkowało niezawinionym uchybieniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. IV SA/Wa 459/09.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem prawa, podlega uchyleniu.
W sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, zgodnie z treścią art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doręczenia należy dokonywać tej osobie.
Przepisy o doręczeniach pism procesowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca co do zasady wyłączył jakąkolwiek dyspozytywność stron w tym zakresie, wskazując komu, kiedy i w jaki sposób należy dokonywać doręczeń pism sądowych. Rządząca doręczeniami zasada oficjalności i formalizmu czynności procesowych sądu gwarantują określony porządek czynności, którego przestrzeganie wprowadza stabilność w zakresie dotyczącym między innymi terminowości czynności procesowych podejmowanych przez stronę, a w konsekwencji także ich skuteczności procesowej (porównaj: postanowienie SN z dn. 8.09.1993 r., III CRN 30/93, OSNC z 1994, nr 7-8, poz. 160).
Zatem, jeżeli w postępowaniu strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, doręczenia winny być dokonywane temu pełnomocnikowi. Dyspozycja wyżej przywołanego przepisu wiąże zarówno sąd, jak i same strony, które tylko przez cofnięcie pełnomocnictwa lub jego ograniczenie albo upoważnienie określonej osoby do odbioru pism mogą uniknąć doręczenia do rąk pełnomocnika (porównaj: motywy do postanowienia SN z dn. 15.11.2000r., IV CKN 1373/00, LEX nr 536880).
Jak wynika z analizy akt sprawy od początku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. P.S. (k. 5 akt sądu I instancji). W toku postępowania przed Sądem I instancji pełnomocnictwo to nie zostało odwołane, przy czym po raz kolejny pełnomocnictwo dla wyżej wymienionego radcy prawnego zostało w dniu 30 marca 2010 r. dołączone do skargi kasacyjnej. Skarżąca nie ustanowiła również innej osoby do doręczeń pism. Dlatego też wszelkie pisma kierowane do skarżącej winny być doręczane jej pełnomocnikowi, nawet jeżeli o dokonanie określonej czynności wystąpiła sama strona.
W niniejszej sprawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia do wydanego w dniu 27 stycznia 2010 r. wyroku złożył opiekun prawny skarżącej (k. 70). Mimo tego, zgodnie z dyspozycją art. 67 § 5 P.p.s.a. Sąd I instancji winien doręczyć wyrok wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi strony, co zresztą wynika z zarządzenia Sądu na k. 103. Tymczasem Sąd doręczył powyższe bezpośrednio W.P. jako opiekunowi prawnemu małoletniej W.D. (k. 111). Czynność ta w świetle przytoczonego wyżej przepisu jest procesowo bezskuteczna, co skutkuje nierozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Termin ten rozpocznie swój bieg dopiero od momentu doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi strony skarżącej.
Tym samym brak było podstaw do odrzucenia tej skargi jako wniesionej po terminie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.