Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 193/13, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu tego Sądu z dnia 18 marca 2013 r. w ten sposób, że w sentencji postanowienia Sądu w wersie 11 oraz w uzasadnieniu postanowienia na stronie 1 w wersie 4 w miejsce słów "z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...]" wpisać "z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...]".
W. K. w zażaleniu na powyższe postanowienie podniosła, że jej zdaniem sprostowany błąd powstał na skutek skopiowania podobnego postanowienia, co oznacza że Sąd pierwszej instancji nie dokonał merytorycznej oceny rozpoznawanej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę dostrzeżoną w sentencji oraz w uzasadnieniu postanowienia tego Sądu z dnia 18 marca 2013 r., polegającą na błędnym oznaczeniu daty i znaku zaskarżonej przez T. S. decyzji. Dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Nietrafny jest zarzut podniesiony w zażaleniu, jakoby Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tak postawionej tezie przeczy dalsza część uzasadnienia przedmiotowego postanowienia, w której Sąd wskazuje okoliczności konkretnej sprawy odnoszące się do kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto o tym, że sprostowaniu podlegała oczywista omyłka świadczy to, że błąd dotyczył oznaczenia tylko zaskarżonej decyzji, natomiast prawidłowo określono datę i numer poprzedniej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji wydanych w przedmiocie rozbiórki.
Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zmiany, jakich dokonał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, stanowią sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.