Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2005r. o sygn. akt II SA/Kr 1459/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (WSA) odrzucił sprzeciw wniesiony przez J. B. od zarządzenia WSA z dnia 25 stycznia 2005r. Tym zarządzeniem Sąd pozostawił wniosek J. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd administracyjny odrzucenie sprzeciwu uzasadnił uchybieniem przez skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu. Skarżący został pouczony o prawie wniesienia zażalenia od postanowienia WSA o odrzuceniu sprzeciwu.
J. B. kierując się pouczeniem o przysługujących mu środkach zaskarżenie, złożył w dniu 10 czerwca 2005r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) zażalenie na wyżej wymienione postanowienie WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
argumenty zażalenia nie mogą zostać poddane ocenie NSA, gdyż złożone przez J. B. zażalenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.).
Wedle powołanych wyżej przepisów WSA odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Sposób oceny dopuszczalności zażalenia został uregulowany w art. 194 P.p.s.a., w który stanowi, że zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia WSA w przypadkach przewidzianych w ustawie.
Żaden przepis prawa nie przewiduje zażalenia na postanowienie WSA w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu. W tym względzie NSA aprobuje stanowisko zajęte już wcześniej w swym postanowieniu z dnia 27 września 2004 r. sygn. akt FZ 336/04, (niepubl.). Podobny pogląd został wyrażony także w doktrynie prawa (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005,
- 654, a także J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 338). Jest oczywistym, że błędne pouczenie Sądu o przysługujących stronie środkach zaskarżenia, nie tworzy jeszcze takich uprawnień procesowych, których nie przewidują przepisy prawa.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie kwestionujące legalność postanowienia w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu podlegało odrzuceniu przez WSA jako niedopuszczalne. Skoro WSA w Krakowie nie odrzucił zażalenia J. B., ale nadał mu bieg, to stosownie do art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 obowiązek ten spoczywa na NSA.
Mając powyższe na względzie, należało w oparciu o art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.