Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2926/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie oddalił wniosek J. W. złożony w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję M. w S. z [...] zezwalającą na dobudowę do istniejącego balkonu przy lokalu nr 1 w budynku przy Al. N. w S. schodów zewnętrznych o lekkiej demontowanej konstrukcji.
W ocenie Sądu I instancji, nie można uznać, że przesłanki określone przepisem 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wypełnia stwierdzenie, że dobudowa schodów zmieni historyczną tkankę budynku i konstrukcję balkonu. Wnioskodawca - co do zasady - nie zgadza się z pozwoleniem na dobudowę schodów, jednakże nie wskazuje na czym miałaby polegać nieodwracalna szkoda i podejmuje polemikę z zasadnością dokonania inwestycji.
Sąd I instancji dodał, że z natury rzeczy decyzje dotyczące pozwolenia na budowę (dobudowę) zmieniają stan budynku i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem, a wówczas to inwestora, a nie skarżącego obciążać będą dodatkowe koszty.
W zażaleniu z dnia 27 maja 2013 r., J. W. zaskarżył wspomniane postanowienie w całości, wskazując na rażące naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., a także wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że przebudowa części balkonu przynależnego do lokalu nr 1 w budynku przy Al. N. w S. polegająca na dobudowaniu schodów zewnętrznych zmieni elewację wraz z murowaną balustradą oraz tynkami kamienicy stojącej przy głównej ulicy S. Takie działania niweczą wieloletnie starania mieszkańców lokali nr 1, 2 i 3 o utrzymanie walorów estetycznych budynku. J. W. wskazywał również, że mieszkańcy budyniu ponosili wydatki związane z remontami klatki schodowej, a także drzwi i okien, a zgoda na dobudowę schodów zmieni układ przestrzenno – architektoniczny i historyczny. W uzasadnianiu zażalenia dodano również, że w przypadku zrealizowania inwestycji rozpatrzenie przedmiotowej sprawy przez Sąd I instancji byłoby bezcelowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie J. W. nie zasługuje na uwzględnienie i jako takie podlega oddaleniu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga, ze sąd administracyjny nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku, bada natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu oceny przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wniosek J. W. po pierwsze poparty jest generalnymi twierdzeniami o zmianie elewacji budynku na skutek przebudowy balkonu. Po drugie zaś argumenty przedstawione przez wnioskodawcę zmierzają w kierunku kwestionowania samej decyzji o pozwoleniu na przebudowę (tj. decyzji M. z dnia [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję M. w S. z dnia [...]), a nie uprawdopodobnienia wystąpienia w tym przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby prowadzić do wydania przez Sąd postanowienia w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w oczywisty sposób przebudowa balkonu zmienia wygląd budynku, jednak nie są to zmiany nieodwracalne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że chodzi o dobudowanie do balkonu jedynie schodów zewnętrznych o lekkiej (demontowanej) konstrukcji, co w istocie wiąże się z rozbiórką jedynie fragmentu balustrady balkonu. Wykonanie tego typu prac budowlanych, z uwagi na ich bardzo ograniczony charakter, nie może być w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznane za trudne do przywrócenia do stanu poprzedniego, ani też nie niesie ze sobą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.