Postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r., II OZ 67/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. L.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 772/05

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia zażalenie oddalić.

Uzasadnienie

W skardze wniesionej przez W. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Rzeszowskiego z 25 czerwca 1998 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rzeszowie z 30 kwietnia 1998 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia skarżąca zawarła wniosek "o wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego". Rozpoznający ten wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 października 2005 r. wniosek ten oddalił, stwierdzając, iż ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewiduje możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Wymienione postanowienie zaskarżyła zażaleniem W. L. wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie jej wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwość wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy nie tylko przedmiotu zaskarżenia, lecz także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zd. końcowe ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.). "Granice sprawy", której dotyczy skarga obejmują nie tylko decyzję zaskarżoną do WSA, lecz także decyzję, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Sąd mógł więc wstrzymać wykonanie decyzji o rozbiórce ogrodzenia, gdyż bez wątpienia z takim żądaniem wystąpiła skarżąca. Nie oznacza to jednak wcale, iż jej zażalenie jest uzasadnione. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych okoliczności, które czyniłyby jej wniosek zasadnym. Należy mieć na względzie, iż decyzja o rozbiórce ogrodzenia jest prawomocna od 1998 r., nie została dotychczas wykonana przez zobowiązaną, która wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania po wielu latach od zakończenia postępowania, nie wykazując przy tym istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dlatego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.