Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – powołując się na art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), oddalił wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2005 r. w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonując analizy danych zawartych we wniosku Sąd podniósł, że skarżąca wraz z mężem i córką utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z emerytur w wysokości 1.820 zł miesięcznie, a ponadto jest współwłaścicielką ¼ działki o powierzchni 1500 m2 i 4/16 działki o powierzchni 1000 m2. W ocenie Sądu, sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Ponadto Sąd stwierdził, że na tym etapie postępowania do kosztów sądowych można zaliczyć jedynie wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. W., M. W., M. W. i J. W.. Jednakże postanowieniem z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w zw.
z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie wniesione przez M. W., M. W. i J. W. jako niedopuszczalne.
Z treści zażalenia wynika, że skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zwolnienia jej od ponoszenia kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 p.p.s.a.). W art. 245 p.p.s.a. przewidziano możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wchodzi zaś w rachubę, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zatem na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygniecie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Skoro bowiem uzyskuje stałe, miesięczne dochody w ustalonej przez Sąd i niekwestionowanej w zażaleniu wysokości, to brak podstaw do uznania, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, które na tym etapie postępowania sprowadzają się do konieczności uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Stanowisko to jest uzasadnione tym bardziej, że skarżąca w toku postępowania nie wykazała, że jej dochody są uszczuplone o jakiekolwiek inne wydatki o stałym charakterze, zajmujące taką część dochodów, że poniesienie kolejnych, związanych z koniecznością wpłaty wpisu sądowego, wywołałoby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla skarżącej i jej rodziny. Tym samym brak przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącej, a zaskarżone postanowienie z dnia 20 stycznia 2006 r. należy uznać za prawidłowe.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.