Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (WSA), postanowieniem z dnia 2 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Po 330/05, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (SKO). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został zawarty w skardze skierowanej do Sądu przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Budowlanego "[...]" Sp. z o.o z siedzibą w Poznaniu.
Na wyżej wymienione postanowienie WSA, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wniosła strona skarżąca. W swym piśmie skarżąca podniosła, iż zaskarżone postanowienie WSA narusza art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.). Zdaniem skarżącej, Sąd błędnie ocenił sytuację faktyczną, która uzasadniała wstrzymanie zaskarżonej decyzji SKO. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał w swym piśmie na naruszenia prawa, jakich dopuścił się organ administracji. Została naruszona zasada informowania strony o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, gdyż strona nie została poinformowana o powołaniu biegłego, który sporządził operat szacunkowy. Nie jest trafna argumentacja Sądu, która uzasadnia stanowisko, iż decyzja SKO nie wyrządzi znacznej szkody. Zapłata kwoty 37.242,25 zł., przez spółkę spowoduje utrudnienie w prowadzeniu działalności gospodarczej, powstaną również skutki trudne do odwrócenia dla strony skarżącej. We wnioskach zażalenia pełnomocnik strony zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania decyzji SKO bądź też przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA. Zażalenie wniesiono w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
zażalenie nie może zostać uwzględnione gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Skarżąca w swym zażaleniu zarzuciła Sądowi, iż nie rozpatrzył czy zaskarżona decyzja SKO narusza prawo. Według strony nastąpiło naruszenie tych przepisów postępowania administracyjnego, które nakładają na organ obowiązek informowania o czynnościach podejmowanych w toku postępowania. Co oczywiste, odwołanie się do takich okoliczności nie może spowodować wstrzymania wykonania decyzji SKO. Przewidziana w art. 61 P.p.s.a., instytucja ochrony tymczasowej ma na celu ochronę strony wnoszącej wniosek o wstrzymanie wykonania przed negatywnymi dla niej skutkami zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Sąd rozpoznając ten wniosek nie może jednak przesądzać kwestii legalności działania organu. Na obecnym etapie postępowania byłoby to stanowczo przedwczesne. Należy przyznać, że inna sytuacja zachodziłaby jeżeli stopień naruszenia prawa przez organ mogły pozwolić na jednoznaczne stwierdzenie, że wniesiona skarga jest oczywiście zasadna. W rozpatrywanej sprawie takiego stanu nie można stwierdzić.
Wypada podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, według którego wykonanie decyzji o opłacie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie spowoduje skutków, które trudno byłoby odwrócić. Jeżeli decyzja wymierzająca opłatę zostanie przez Sąd skasowana i nie będą istnieć podstawy do jej pobrania, to kwota opłaty będzie podlegała zwrotowi jako nienależna. Skutki zaskarżonej decyzji sa z całą pewnością odwracalne w przypadku uwzględnienia skargi.
Za chybioną należy też uznać argumentację dotyczącą szkody, jaką może spowodować rozstrzygnięcie SKO w majątku spółki "[...]". WSA w swym rozstrzygnięciu wykazał, że skarżąca posiada majątek, który może posłużyć do uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wobec tego zapłata kwoty 37.242,25 zł. nie uniemożliwi prowadzania przez Spółkę działalności gospodarczej. Hipotetyczna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji SKO wobec wartości majątku strony, nie będzie szkodą, którą można będzie określić jako znaczną. Tylko tego rodzaju szkoda mogłaby uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji SKO.
Dowód na brak istnienia okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie decyzji SKO, dała skarżąca spółka. W żadnym zdaniu swej skargi nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o opłacie. Argumenty mające przemawiać za zastosowaniem ochrony tymczasowej zostały powołane dopiero w zażaleniu na postanowienie WSA o odmowie wstrzymania decyzji organu.
Wobec ustalonych okoliczności, nie zachodzą powody, które mogłyby umożliwić Sądowi uchylenie postanowienia oraz wstrzymanie wykonania decyzji SKO o opłacie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.