Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2005r. o sygn. akt III SA/Łd 625/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (WSA) ukarał S. J. karą porządkową grzywny w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż S. J. poprzez użyte w piśmie procesowym zwroty przekroczył granice dozwolonej krytyki, przez co dopuścił się poniżenia Sądu. Jako podstawę prawną wydania tego postanowienia wskazano art. 49 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001r. Nr 98, poz. 1070, zwana dalej P.u.s.p.) oraz art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269, zwana dalej P.u.s.a.).
Od wyżej wskazanego postanowienia S. J. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). W swym piśmie skarżący powtórzył wcześniej sformułowane zarzuty przeciwko sędziemu oraz zawarł nowe zarzuty, które skierował przeciwko temu sędziemu, który wydał zaskarżone postanowienie WSA o ukaraniu grzywną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zażalenie wniesione przez S. J., nie może zostać uwzględnione. Zaskarżone postanowienie jest bowiem zgodne z prawem.
Sąd I instancji w niniejszej sprawie trafnie zauważył, że treść pisma skarżącego z dnia 28 lutego 2005r. stanowiła o zamiarze poniżenie sędziego orzekającego w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 625/04. Sformułowane przez skarżącego wyrażenia o stosowaniu przez Sąd lichwy, braku niezawisłości sędziowskiej, braku zrozumienia przez sędziego prostych zwrotów w języku polskim, nie mogą być traktowane inaczej jak świadoma obraza sądu. Zawarte w tym piśmie zdania stanowią w ocenie NSA przekroczenie ram dozwolonej krytyki orzeczeń sądowych gdyż jest obraźliwa i odnosi się do osoby sędziego. Sądy nie mogą pozostawać obojętne na te treści pism procesowych, które uwłaczają ich powadze. Reakcja Sądu była więc słuszna i zgodna z literą art. 49 P.u.s.p.
Dla niniejszej sprawy ważne jest też to, że w kolejnych pismach strona skarżąca nie starała się zmienić charakteru swej argumentacji i w dalszym ciągu w sposób obraźliwy odnosi się do Sądu. Skarżący nie stara się usprawiedliwić swego postępowania.
Nie ulega więc wątpliwości, że Sąd w sposób prawidłowy zastosował art. 49 § 1 P.u.s.p. Taką możliwość w postępowaniu sądowoadministarcyjnym dopuszcza przepis art. 29 P.u.s.a.
Wobec wyżej wyłożonych przyczyn orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).