Postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r., II OZ 679/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1286/04 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie z wniosku J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 2567/01 oddalającym jego skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 4 października 2001 r., Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Stanisław Nowakowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1286/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – powołując się na art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), odmówił J. R. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dokonując analizy danych zawartych we wniosku Sąd podniósł, że skarżący wraz z żoną utrzymuje się z dochodów o łącznej wysokości 3.156 zł miesięcznie, a zatem jego sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R., w którym wniósł o jego zmianę i uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 p.p.s.a.). W art. 245 p.p.s.a. przewidziano możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wchodzi zaś w rachubę, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zatem na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygniecie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący nie wykazał w sposób przekonywający, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skoro bowiem uzyskuje stałe, miesięczne dochody w ustalonej przez Sąd i niekwestionowanej w zażaleniu wysokości, to brak podstaw do uznania, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych. Stanowisko to jest uzasadnione tym bardziej, że skarżący w toku postępowania nie wykazał, że jego dochody są uszczuplone o jakiekolwiek inne wydatki o stałym charakterze, zajmujące taką część dochodów, że poniesienie kolejnych, związanych z koniecznością wpłaty wpisu sądowego, wywołałoby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla skarżącego i jego rodziny. Tym samym brak przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego, a zaskarżone postanowienie z dnia 20 kwietnia 2006 r. należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.