Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 57/09 w sprawie ze skargi D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Jeleniej Górze za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 781/06.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący pismem z dnia 4 maja 2009 r. wnieśli sprzeciw, a następnie pismem złożonym w dniu 11 maja 2009 r. zażalenie na postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2009 r. Sąd ten podkreślił, że na postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania prawa pomocy, zażalenie nie przysługuje, zaś niedopuszczalność zażalenia skutkuje jego odrzuceniem.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji złożyli D. i M. W., wnosząc o jego zmianę lub uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) od wydanego na posiedzeniu niejawnym przez referendarza sądowego postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia.
Podkreślić należy, że D. i M. W. skorzystali z tego uprawnienia składając w dniu 4 maja 2009 r. sprzeciw od wskazanego powyżej postanowienia referendarza sądowego, co skutkowało rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ich wniosku o przyznanie prawa pomocy i wydaniem w dniu 4 czerwca 2009 r. postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł.
Odnosząc się natomiast do zażalenia na postanowienie referendarza sądowego uznać należało, że jest ono niedopuszczalne w świetle przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a., albowiem zażalenie przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie zaś na postanowienia referendarza sądowego. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zażalenie to odrzucił.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji