Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił T.K. oraz G.K. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z [...] maja 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski uchylił w całości decyzję Starosty Kartuskiego z [...] lutego 2013 r. uchylającą w całości ostateczną decyzję tego organu z [...] czerwca 2010 r. dotyczącą udzielenia Jakubowi Wilkowskiemu pozwolenia na budowę budynku letniskowego oraz budowę zbiornika na ścieki. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że możliwość udzielenia ochrony tymczasowej uzależniona jest od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę przez nakazanie organowi nadzoru budowlanego wykonania określonych, wymienionych w uzasadnieniu zażalenia czynności sprawdzających. Jednocześnie skarżący podtrzymali swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących, wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest toczące się postępowanie sądowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi uwzględnienie złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści skargi skarżący sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale nie podali uzasadnienia tego wniosku.
Ponadto także na etapie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego żadne argumenty nie zostały podniesione, poza wskazaniem, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wystarczające powinno być toczące się postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Jak już jednak wyżej wskazano, wszczęcie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest wystarczającą przesłanką udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej, ponieważ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Taki skutek może wywołać dopiero złożenie stosownego wniosku z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, że wykonanie zaskarżonego aktu wiążę się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Tego rodzaju argumentów skarżący nie przytoczyli, a więc Sąd I instancji nie miał możliwości uwzględnienia ich wniosku, a zażalenie wniesione w tym przedmiocie podlegało oddaleniu.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.