Postanowienie NSA z 14 lipca 2010 r., II OZ 682/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1407/09 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody M. z [...] lipca 2009 r., znak: [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Wojewody M. z [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Walentynowicz przewodniczący

Uzasadnienie

A. C. w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi na decyzję Wojewody M. z [...] lipca 2009 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając tenże wniosek podał, że – z uwagi odległy termin przyszłej rozprawy sądowej – może dojść do sytuacji, w której budowa przedmiotowego budynku zostanie ukończona, a wtedy jego skarga stanie się bezprzedmiotowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1407/09, odmówił A. C. wstrzymania wykonania wskazanej wyżej decyzji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę tylko na podstawie hipotetycznego założenia, że decyzja ta zostanie uchylona w przyszłości.

Na to postanowienie A. C. złożył zażalenie wskazując, że w powszechnej praktyce rozbiórka wybudowanej już konstrukcji ma miejsce absolutnie wyjątkowo. W związku z tym skarżący wyraził przypuszczenie i obawę, że prawdopodobieństwo rozbiórki budynku w razie uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest nikłe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonej decyzji Wojewody M. z [...] lipca 2009 r., gdyż zdarzenia hipotetyczne, przyszłe i niepewne, nie mogą stanowić skutecznej podstawy do zastosowania instytucji przyznania ochrony tymczasowej, na co słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji. Tym bardziej, że dolegliwości związane z ewentualną rozbiórką przedmiotowego budynku dotykać będą nie skarżącego, a właścicielkę tegoż budynku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji