Postanowienie NSA z 24 listopada 2022 r., II OZ 684/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 541/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2022 r. znak P.7721.25.2022 16ME w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 541/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej "skarżąca") na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2022 r. w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie można tracić z pola widzenia, czemu ma służyć nakaz usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy [...] w O. Nakaz wykonania naprawy budynku zawarty w decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie robót budowlanych został wydany w związku z nieodpowiednim stanem technicznym tego budynku. W ocenie Sądu, uznać zatem należy, że właśnie wstrzymanie decyzji WINB mogłoby nieść ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz nieodwracalnych skutków, ze względu na choćby potencjalne zagrożenie zdrowia ludzi spowodowane nienależytym stanem technicznym budynku. Tym samym przychylenie się do wniosku strony skarżącej i wstrzymanie wykonania decyzji WINB rodziłoby skutek w postaci akceptacji takiej sytuacji przez Sąd.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości. Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez brak wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, poza analizą samego wniosku i zawartej w nim argumentacji pod kątem przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a., powinien dokonać jednocześnie analizy akt sprawy (akt sądowych i akt administracyjnych) uwzględniając interes publiczny. Powinien ocenić czy właśnie ze względu na ten interes zachodzi konieczność udzielenia ochrony tymczasowej lub odmowy jej udzielenia.

Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu zwrócił uwagę, że nakaz usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy [...] w O., został wydany w związku z nieodpowiednim stanem technicznym tego budynku.

W złożonym zażaleniu skarżąca wskazuje, że decyzjami organów na spółkę zostały nałożone obowiązki w zakresie generalnego remontu oraz przywrócenia do stanu zgodnego z normami techniczno-budowlanymi przedmiotowego budynku. W skardze do WSA w Olsztynie zostały przedłożone ekspertyzy, które całkowicie negują zasadność nałożenia takiego obowiązku oraz wskazują na zachodzącą rażącą dysproporcję między kosztami, które należy ponieść w celu naprawy budynku oraz wartością rynkową budynku po dokonanym remoncie. Ekspertyzy wprost stwierdzają techniczny stan budynku jako grożący katastrofą budowlaną, w przypadku braku dokonania rozbiórki budynku, co czyni niniejsze decyzje bezcelowe.

W oparciu o powyższe Sąd nie może zatem rozważać zasadności ochrony tymczasowej, bowiem sama skarżąca wskazuje na ewentualne ryzyko katastrofy budowlanej. Przeciwstawiane są tutaj znaczne koszty związane z nieopłacalnymi pracami naprawczymi i katastrofa budowlana stanowiąca zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

W oparciu o powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.