Postanowienie NSA z 8 września 2005 r., II OZ 686/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2005r., sygn. akt II SA/Ka 2337/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 października 2002r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie

Skład

Sędzia NSA Henryk Dolecki przewodniczący

Teza

Zgodnie z brzmieniem art. 49 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ pozostawienie pisma bez rozpoznania z powodu braków formalnych może nastąpić jedynie po uprzednim wezwaniu do ich uzupełnienia. Przepisy tej ustawy nie uzależniają bowiem realizacji tego obowiązku sądu od wiedzy składającego pismo i nie nakazują jej weryfikować.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie z obowiązku składania takiego wniosku na urzędowym formularzu, złożony w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 października 2002r. rozpoznanej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 28 lipca 2003r. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, który został wniesiony w niniejszej sprawie po raz drugi, nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ nie został złożony na urzędowym formularzu, pomimo tego, że konieczność sprostania temu wymogowi była skarżącemu znana, albowiem pierwszy wniosek o przyznania prawa pomocy został przez niego złożony w wymaganej formie, a więc na urzędowym druku, który z powodu braków formalnych pozostawiono bez rozpoznania. Sąd wskazał również na brak możliwości zwolnienia skarżącego od konieczności złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.

W zażaleniu z dnia 24 czerwca 2005r. skarżący domaga się uchylenia powyższego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest uzasadnione i zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy w piśmie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 9 maja 2005r. Z. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych w całości oraz o zwolnienie go z obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zarządzeniem Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2005r. pozostawiono powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wobec sprzeciwu wniesionego przez skarżącego zarządzenie to straciło moc, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał zaskarżone postanowienie z dnia 13 czerwca 2005r.

Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być złożony na urzędowym formularzu. Ustawa nie przewiduje wyjątków od tej reguły, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach słusznie stwierdził w zaskarżanym orzeczeniu, że wyjątek taki nie może zostać uczyniony na rzecz skarżącego.

Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy z pominięciem tego wymogu stanowi brak formalny pisma procesowego, do którego uzupełnienia sąd winien wezwać w trybie art. 49 § 1 ustawy, zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy Sąd I instancji pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania nie dopełniając uprzednio wymogu wynikającego z art. 49 § 1 ustawy, tj. nie wezwał skarżącego do złożenia wniosku na formularzu. W ten sposób Sąd I instancji postąpił wbrew regulacjom tego przepisu, skoro zgodnie z jego brzmieniem pozostawienie pisma bez rozpoznania z powodu braków formalnych może nastąpić jedynie po uprzednim wezwaniu do ich uzupełnienia. Oceny tej nie może zmienić powoływana w wyroku okoliczność, że wymóg złożenia wniosku na urzędowym formularzu był skarżącemu znany, ponieważ już raz w tym postępowaniu składał taki wniosek z zachowaniem tego wymogu formalnego. Drugi wniosek skarżącego wszczął bowiem nowe postępowanie sądowe (incydentalne), w którym winien zostać zachowany tryb, o którym mowa w art. 49 § 1 ustawy i to bez względu na świadomość wnioskodawcy o konieczności złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Przepisy ustawy nie uzależniają bowiem realizacji tego obowiązku sądu od wiedzy składającego pismo i nie nakazują jej weryfikować.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.