Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania skarżącemu J. Ś. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący posiada stałe źródło dochodu i regularnie spłaca kredyty, które nie zostały zaciągnięte na pokrycie koniecznych kosztów utrzymania, wobec czego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił, że Sąd nierzetelnie zbadał jego sytuację materialną, a fakt, że jego rachunek bankowy wykazuje sumę dodatnią świadczy o tym, że potrafi właściwie zarządzać swoimi pieniędzmi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, zaś z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych dokumentów w sprawie wynika, że skarżący zadeklarował dochód w wysokości [...] zł, z którego pokrywa koszty bieżącego utrzymania oraz regularnie spłaca zaciągnięte kredyty. Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby znajdował się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie, w przypadku zamiaru wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 16 stycznia 2008 r.
Sąd I instancji słusznie zauważył, iż kryterium przesądzającym o przyznaniu bądź odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy osoby ubiegającej się o przyznanie tego prawa. Przyznanie prawa pomocy powinno sprowadzać się zaś wyłącznie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest niemożliwe. Przede wszystkim zauważyć należy, że prawo pomocy może być przyznane w sytuacji, kiedy we wniosku o przyznanie prawa pomocy zostanie wykazane, że samodzielne poniesienie przez wnioskodawcę kosztów postępowania w całości bądź w części, jest niemożliwe (art. 246 § 1 p.p.s.a.) a odmowa przyznania tego prawa, spowodowałaby naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez sąd.
Podkreślić trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, skoro skarżący nie zawarł żadnych szczególnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z posiadanych aktualnie środków, to nie było podstaw do uznania, że skarżący kosztów tych ponieść nie może. Nie można bowiem orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy opierać wyłącznie na oświadczeniu strony o braku możliwości poniesienia kosztów postępowania, skoro dokumenty zgromadzone w sprawie tego nie potwierdzają, a skarżący sam twierdzi, że "potrafi właściwie zarządzać swoimi pieniędzmi".
Ze wskazanych przyczyn zażalenie należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.