Uzasadnienie
W dniu 26 stycznia 2005 r. J. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej oraz wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 526/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie podał bowiem na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które może ona spowodować.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Jest to decyzja odmowna, która nie nakłada żadnych uprawnień ani obowiązków. Konsekwencją tego jest niemożność wyrządzenia przez nią powoływanych wyżej skutków.
W zażaleniu wniesionym w dniu 4 maja 2005 r. J. Ś. zaskarżył w całości powołane wyżej postanowienie, wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Zarzucił przy tym sądowi błąd w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie bezpodstawne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Podkreślił, iż wnioskodawca poczynił nakłady pieniężne i rzeczowe w celu przystosowania lokalu do prowadzenia hurtowni. W toku postępowania wykonano szereg prac, zgodnie z zaleceniami administracji. Sporządzono m.in. dokumentację techniczną lokalu. Wydzielono też specjalne pomieszczenia. Wspomniane inwestycje stanowią realną stratę. Zdaniem wnioskodawcy decyzja wywołuje znaczną szkodę, niezależnie od tego, czy podlega wykonaniu. Kształtuje ona bezpośrednio sytuację prawną obywatela.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.... jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawidłowy sposób ustalił, że zaskarżona decyzja nie wywołuje tego typu skutków. Ma ona bowiem charakter odmowny, nie przyznaje żadnych uprawnień ani nie nakłada obowiązków.
Należy podkreślić, iż zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości teza łącząca możliwość wyrządzenia przez decyzję szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z możliwością wykonania decyzji. Jest to prosta konsekwencja faktu, iż przedmiotem wstrzymania jest właśnie jej wykonanie. Stąd pojęcie szkody i skutki decyzji są odnoszone do wykonania aktu, nie obejmują natomiast wszystkich jego następstw. Podkreślał to wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, np. w postanowieniu NSA z dnia 25 kwietnia 1996 r. sygn. akt II SA/Gd 179/96, w postanowieniu NSA z 25 marca 1998 r. sygn. akt III SA 4730/97, ONSA 1999/1/23 czy z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2174/01.
Jak bowiem wskazywał Z. Kmieciak to nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania, czy korzysta z przymiotu wykonalności, przesądza o możliwości przyznania ochrony w postaci wstrzymania jego wykonania przez sąd (Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r. SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54).
Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).