Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2319/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek T. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. VII SA/Wa 2319/12 (dalej postanowienie z 27 listopada 2012 r.) odrzucono skargę T. B. (dalej skarżąca) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. nr [...], z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Odpis postanowienia z 27 listopada 2012 r. doręczono skarżącej dnia 15 grudnia 2012 r.
Dnia 17 grudnia 2012 r. wpłynęło pismo skarżącej nawiązujące do postanowienia z 27 listopada 2012 r., w którym skarżąca przywołała sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 2259/12, dotyczącą skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. i wskazała, że jest to ta sama sprawa, która występuje pod dwoma różnymi sygnaturami akt.
W odpowiedzi na powyższe Sąd I instancji, pismem z 19 grudnia 2012 r., doręczonym dnia 29 grudnia 2012 r., poinformował skarżącą, że: w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2319/12 została zarejestrowana skarga T. B. datowana na dzień 7 września 2012 r. wniesiona na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...], w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki kanalizacji technicznej i kabli telefonicznych, natomiast w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2259/12 została zarejestrowana skarga T. B. datowana na dzień 7 września 2012 r. wniesiona na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] i orzekająca o odstąpieniu od nałożenia obowiązku zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki drogi. Wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest to "(...) ta sama sprawa która występuje pod dwoma różnymi sygnaturami akt."
Dnia 6 marca 2013 r. wpłynął do Sądu I instancji wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do "uiszczenia wpisu sądowego", w którym wskazała, że nie pamięta, by dostała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz że je odebrała z poczty. Podniosła, że może to wynikać z silnych traumatycznych przeżyć jakie jej towarzyszyły od rozpoczęcia ciężkiej choroby jej córki i "walce o jej życie w kolejnych szpitalach" oraz przewlekłej choroby skarżącej, która wystąpiła w tym okresie (zapalenie oskrzeli). Do wniosku T. B. załączyła karty leczenia szpitalnego G. B. wystawione przez Katedrę i Klinikę Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby (data przyjęcia 16.9.2012 r., data wypisu 25.9.2012 r. oraz data przyjęcia 10.10.2012 r., data wypisu 20.10.2012 r.), jak również zaświadczenie ze Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., z którego wynika, że G. B. została przyjęta na leczenie szpitalne dnia 20 października 2012 r.
Pismem z dnia 12 marca 2013 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez: 1) wskazanie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu, 2) uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł od skargi, 3) nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, 4) wskazanie, w jakiej dacie wnioskodawczyni została wypisana ze Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus – Kliniki Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych, ponieważ z przedstawionego zaświadczenia wynika wyłącznie data przyjęcia do Kliniki Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych, a brak daty wypisu.
Pismem z 26 marca 2013 r. skarżąca wskazała, że wypis ze szpitala miał miejsce 5 listopada 2012 r.
Sąd I instancji, wskazując art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) stwierdził, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi jest spóźniony i nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania. Zauważył, że o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca dowiedziała się dnia 15 grudnia 2012 r., tj. w dniu doręczenia odpisu postanowienia z 27 listopada 2012 r. o odrzuceniu skargi. W tym też dniu, w ocenie Sądu I instancji, ustała przeszkoda w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Od dnia następnego w ciągu siedmiu dni należało złożyć wniosek o przywrócenie terminu, a więc do dnia 24 grudnia 2012 r., ewentualnie do dnia 27 grudnia 2012 r., czyli w okresie siedmiu dni od momentu, w którym skarżąca otrzymała pismo z Sądu z dnia 19 grudnia 2012 r., stanowiące odpowiedź na jej "polemikę" z postanowieniem z 27 listopada 2012 r., zawartą w piśmie z dnia 17 grudnia 2012 r. Skarżąca swój wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero dnia 6 marca 2013 r. Wszelkie okoliczności podnoszone przez skarżącą miały na celu uprawdopodobnienie okoliczności, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez winy skarżącej i odnosiły się do okresu sprzed 5 listopada 2012 r.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła skarżąca, podnosząc że Sąd kierował się przepisami odrzucając jej skargę, a nie pochylił się na problemami skarżącej, wynikającymi z przyczyn odeń niezależnych, z którymi boryka się od 17 lat (k. 63-65 akt VII SA/Wa 2319/12).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 ppsa).
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, która została odrzucona, a postanowienie to uprawomocniło się do dnia rozpoznania wniosku, winien być odrzucony jako niedopuszczalny (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. BECK 2011, s. 422, nb 5).
Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był niedopuszczalny. Stosownie do art. 88 ppsa - spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Jednym z przypadków niedopuszczalności wniosku o przewrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest sytuacja, gdy skarga została odrzucona, a postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi uprawomocniło się do dnia rozpoznawania wniosku (postanowienie NSA z 19.6.2013 r., II OZ 475/13, cbosa). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Niezależnie od powyższego wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest wnioskiem spóźnionym. Postanowienie Sądu I instancji z 27 listopada 2012 r. o odrzuceniu skargi doręczono skarżącej dnia 15 grudnia 2012 r. (k. 18-20, 23, 33 akt VII SA/Wa 2319/12). Od tego momentu skarżąca powzięła wiadomość o przyczynach odrzucenia skargi i w tym momencie rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła dnia 6 marca 2013 r. (k. 40-44 akt VII SA/Wa 2319/12), a więc po upływie ustawowego terminu. Wskazywane w uzasadnieniu zażalenia problemy skarżącej, wynikające z przyczyn odeń niezależnych, z którymi skarżąca boryka się od 17 lat, nie wpływają na spóźnienie wniosku o przywrócenie terminu (art. 88 ppsa).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.